Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τεχνητή Νοημοσύνη: Η νέα πρόσθηκη στην ελευθερία του τύπου



ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ
ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL. 5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

 Η επιθυμία για Συνταγματική Αναθεώρηση ολοένα και μεγαλώνει, με τους βουλευτές να συζητούν για συνταγματική «αναγνώριση» της Τεχνητής Νοημοσύνης, κάτι που θα λάβει χώρα για πρώτη φορά στα χρονικά (αν ψηφιστεί). Είναι, ωστόσο, σωστό να ειπωθεί κάτι τέτοιο τώρα ή είναι σχετικά...νωρίς;

Η 2α Ιουνίου 2026 καθορίζει την ιστορία τόσο της Ελλάδας όσο και των ίδιων των Ελλήνων πολιτών, αφού αποτελεί την ημέρα που προτείνεται η αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος. Εν συνόλω, θα αποτελέσει την 5η αναθεώρηση, μετά το 1986, το 2001, το 2008 και το 2019. Αν και στο στόχαστρο έχει τεθεί κυρίως η παιδεία και το άρθρο 16, το συγκεκριμένο (ειδησεογραφικό) άρθρο πρόκειται να ασχοληθεί με την ελευθερία του τύπου και την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Η Ελευθερία του Τύπου αναφέρεται στο άρθρο 14 του Ελληνικού Συντάγματος, όπως αναθεωρήθηκε το 2019. Συγκεκριμένα, αναφέρει την ελευθερία του κάθε πολίτη να εκφράζεται (παράγραφος 1), την καταδίκη της λογοκρισίας (παράγραφος 2), την ελεύθερη έκδοση ενημερωτικού υλικού εκτός εκείνου που προσβάλει οποιαδήποτε θρησκεία, το πρόσωπο του ΠτΔ, την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας ή που υπονομεύει με σκοπό τη βίαια ανατροπή του πολιτεύματος ή που φανερώνει ειδικές πληροφορίες για τις ένοπλες δυνάμεις (παράγραφος 3) και τη διαδικασία που ακολουθείται σε περίπτωση παραβίασης (παράγραφος 4 και 6), την προστασία από υβριστικό ή συκοφαντικό περιεχόμενο (παράγραφος 5) και τις αστικές και ποινικές ευθύνες των ΜΜΕ (παράγραφος 7), την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος δημοσιογραφίας (παράγραφος 8), τη διαφάνεια τόσο με την οικονομική κατάσταση των μέσων ενημέρωσης όσο και των πηγών πληροφόρησης αλλά και τις κυρώσεις μέχρι την ανάκληση άδειας (παράγραφος 9).

Με το έναυσμα της συνταγματικής αναθεώρησης, πάνω σε αυτό το άρθρο τίθεται η προσθήκη για πρόβλεψη για την Τεχνητή Νοημοσύνη (εφεξής ΤΝ). Η πρόταση προέρχεται από τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Ευριπίδη Στυλιανίδη. Η δήλωσή του κάνει σαφή τόσο τις προσωπικές του προθέσεις όσο και την κατεύθυνση της κυβερνώσας παράταξης για προσαρμογή «στην ανάγκη των σύγχρονων τεχνολογικών δεδομένων και διαχείρισης των μεγάλων προκλήσεων της Τεχνητής Νοημοσύνης.» (ΣΚΑΙ, 2026). «Η Ελλάδα πρέπει να γίνει η πρώτη χώρα που θα προχωρήσει στον Ψηφιακό Συνταγματισμό θεσπίζοντας στο Σύνταγμα της την αναφορά στην τεχνητή νοημοσύνη» δήλωσε συγκεκριμένα ο βουλευτής. Παράλληλα, από την ενότητα των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, προτείνουν:

Αναθεώρηση του άρθρου 5 του Συντάγματος (Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προσωπική ελευθερία) ή του άρθρου 5Α (Δικαίωμα στην πληροφόρηση) ή προσθήκη νέου άρθρου, ως άρθρο 5β, και του άρθρου 15 (κινηματογράφος, φωνογραφία, ραδιοφωνία, τηλεόραση).

Ένα θετικό που πρέπει να αναγνωριστεί είναι και η πρόβλεψη για τις ελευθερίες του ανθρώπου σε σχέση με την ΤΝ. Αναλυτικότερα, η αναθεώρηση στο άρθρο 5 προβλέπει την αναγκαιότητα της ΤΝ να υπηρετεί την ελευθερία του ατόμου και την ευημερία της κοινωνίας, ώστε να μετριάζονται οι κίνδυνοι και να αξιοποιούνται τα πλεονεκτήματα που προσφέρει, ενώ ταυτόχρονα το προτεινόμενο για αναθεώρηση άρθρο 15 εξασφαλίζει την προστασία του δημοσιογράφου έναντι του εργοδότη του (Huffpost, 2026). 

Με άλλα λόγια, γίνεται ένα ακόμα βήμα από την αναθεωρητική ύλη [νομικός όρος] για τη σύνδεση ΤΝ και ανθρωπότητας. Ξεκινά η συζήτηση για αμοιβαίο σεβασμό μιας νεοεμφανιζόμενης (και κατά πολύ αναδυόμενης) οντότητας, της οποίας η δράση φαντάζει...«ανθρωπόμορφη».

Πολύ συνοπτικά, αξίζει μια αναφορά στην ομιλία του καθηγητή Ευάγγελου Βενιζέλου για την Ευρωπαϊκή Πράξη για την ΤΝ (AI Act), είτε υπάρχει συμφωνία είτε διαφωνία ως προς τον τρόπο διακυβέρνησης εθνικών θεμάτων. Συγκεκριμένα, ο καθηγητής τάσσεται υπέρ μιας ρητής αναφοράς για την Τεχνητή Νοημοσύνη στα εθνικά Συντάγματα, όμως με τέτοιο τρόπο που όχι μόνο δε θίγει το Διεθνές Δίκαιο ή τους γενικούς παραδεγμένους κανόνες (άρα το άρθρο 28 του Ελληνικού Συντάγματος), αλλά και που ίσως να μην αποτελεί «μοναδική» αναφορά στην ΤΝ, αλλά...ερμηνευτική (Βενιζέλος, 2025), δηλαδή να τεθεί ως Ερμηνευτική Δήλωση σε άρθρο σχετικό με τον Κόσμο της Πληροφορίας (άρθρο 9Α).

Αδιαμφισβήτητα, ο κ. Βενιζέλος υπογράμμισε τα εξής: να μην συμπεριφερθούμε ως λουδίτες έναντι της ΤΝ και ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση για τον «μετα-άνθρωπο», που αλλάζει σημαντικά στοιχεία του Συνταγματισμού και ως εκ τούτου «ροκανίζει» τις υπάρχουσες θεμελιώδεις έννοιες της Νεωτερικότητας (Βενιζέλος, 2025).

Πριν το τέλος, προτείνεται η παράθεση των βασικών αρχών του (Κλασσικού) Φιλελευθερισμού, όπως τις ορίζει ο Andrew Heywood το 2014 (σελ. 38):

Ατομικισμός- Ελευθερία- Λογική- Ισότητα- Ανοχή- Συναίνεση- Συνταγματισμός

Οπότε, αν εγκριθεί η προσθήκη διάταξης ή άρθρου για την ΤΝ, η δράση της πρέπει να συναινεί με τη δράση των ανθρώπων, χωρίς να παραβιάζει την Ελευθερία και τη Λογική, στα πλαίσια του Συνταγματισμού, και να ανέχεται εκεί που ο Ατομικισμός «υψώνει» την Ισότητα.

Συμπεραίνοντας, το έργο της τωρινής Αναθεωρητικής Βουλής φρονείται ουσιαστικό, περνώντας την Ελληνική έννομη τάξη σε μετανεωτερική διάσταση. Επομένως, μόνο μεθοδική και όχι συνοπτική πρέπει να είναι η διαδικασία διατύπωσης που θα επιτρέψει ακόμα και την ερμηνεία.

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Τι οφείλει να μάθει η Ελλάδα από την περίπτωση της Χιλής;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Καθώς η Ελλάδα κινείται προς την κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αξίζει να εξεταστούν οι εμπειρικές διαπιστώσεις σε χώρες που αποπειράθηκαν να κάνουν το ίδιο, με κύριο παράδειγμα την Χιλή όπου 35 χρόνια μετά αποτελεί πλέον τεκμηριωμένη προειδοποίηση. Τον Μάρτιο του 2024, η Ελλάδα πραγματοποίησε ένα καθοριστικό βήμα προς την αλλαγή του τοπίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με νομοθετική διάταξη που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιτράπηκε για πρώτη φορά η ίδρυση παραρτημάτων ξένων, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στη χώρα, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμα αναθεωρηθεί το ιστορικό άρθρο 16 του Συντάγματος, που εξακολουθεί να κατοχυρώνει τυπικά το κρατικό μονοπώλιο.  Ο νόμος αυτός υπήρξε ένας νομοθετικός δούρειος ίππος που στην πράξη έσπασε το μονοπώλιο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη συνταγματική αναθεώρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη (2025–2026). Η απόφαση αυτή και η επικείμενη αναθεώρηση, δεν είναι ούτε μικρή ούτε τεχνική: είναι...

Η στεγαστική κρίση και οι συζητήσεις για την αναθεώρηση: Τελικά είναι «εμπόρευμα» ή δικαίωμα;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL.5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Σε συνέχεια των συζητήσεων για τις συνταγματικές αναθεωρήσεις, το βάρος αυτή την φορά πέφτει στην αναθεώρηση του στεγαστικού ζητήματος και μιας πιο προσιτής προσέγγισης, μιας και τον τελευταίο καιρό, οι τιμές των ενοικίων αλλά και της αγοράς ιδιοκτησιακών περιουσιών έχουμε δει να εκτοξεύονται. Πώς όμως αυτό επηρεάζει το γενικότερο πλαίσιο των κοινωνικών δικαιωμάτων και της φοιτητικής ανάγκης για « προσβάσιμη » στέγη; Στο στεγαστικό ζήτημα παρατηρείται μια ξεκάθαρη αντίφαση της θεωρίας και των πράξεων. Στην πραγματικότητα, στην παράγραφο 4 του άρθρου 21, ορίζεται πως η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί φροντίδα του κράτους, κάτι που συνυφαίνεται με κοινωνικό πρόβλημα.  Αντίστοιχα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση που η Ελλάδα έχει συνυπογράψει, ορίζει την στεγαστική μέριμνα ως δικαίωμα, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να προ...

Μήπως τελικά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια επιβάλλουν το δίκιο τους στο λύκειο;

  Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Για άλλη μια χρονιά, η περίοδος των πανελληνίων συνιστά διαχρονική πρόκληση των υποψηφίων που έγκειται να μεταβούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πώς όμως μεταβάλλεται το άγχος αυτό με τις νέες ρυθμίσεις για την εξίσωση της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας και πώς υποσυνείδητα από τα μαθητικά χρόνια υπονοείται η ενίσχυσή της; Η επικαιρότητα της φοιτητικής -αλλά και όχι μόνο- κοινότητας φλέγεται από το νομοθετικό πλαίσιο προς εφαρμογή που νομιμοποιεί την αναγνώριση των μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Μάλιστα με τις συζητήσεις για την αναθεώρηση του άρθρου 16 είδαμε ποικίλες αντιδράσεις με συγκεντρώσεις των διαμαρτυρόμενων φοιτητών έξω από τη Βουλή το πρωί της Πέμπτης (4 Ιουνίου 2026).  Η νοοτροπία όμως της παραπαιδείας υπονομεύει σταδιακά την εμπιστοσύνη στη δημόσια παιδεία. Πώς όμως προκύπτει αυτό; Όπως το φροντιστήριο παρουσιάζεται ως κάτι αναγκαίο παράλληλα με τη φοίτηση του μαθητή στο δημόσιο σχολείο, έτσι και το ιδιωτικό ...

Ποιος φοβάται τον φοιτητικό συνδικαλισμό; Μια απάντηση στις δηλώσεις της Λατινοπούλου

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Η πρόταση της Α. Λατινοπούλου για κατάργηση των φοιτητικών παρατάξεων δεν είναι «αποκομματικοποίηση», είναι φίμωση. Οι κάμερες και διαγραφές δεν θα φέρουν σταθερότητα, αλλά ακόμα πιο ριζικές, συχνά παράνομες, μορφές έκφρασης. Κανένα τείχος δεν είναι αρκετά ψηλό ώστε να απωθήσει αυτόν που ψάχνει γέφυρες. Τις τελευταίες εβδομάδες, η «Φωνή Λογικής» και η επικεφαλής της, Αφροδίτη Λατινοπούλου, έχουν θέσει στο επίκεντρο της κριτικής τους το κατά τους ίδιους δεινότερο πρόβλημα που μαστίζει τα ελληνικά πανεπιστήμια: όχι την υποχρηματοδότηση των ΑΕΙ, όχι την ανεργία των πτυχιούχων, αλλά την ύπαρξη του φοιτητικού συνδικαλισμού. Σε δημόσιες τοποθετήσεις και συνεντεύξεις, η πρόταση που διατυπώνεται είναι συνοπτικά: άμεση κατάργηση όλων των φοιτητικών παρατάξεων, απαγόρευση του συνδικαλισμού εντός των ιδρυμάτων, εγκατάσταση καμερών, υποχρεωτική κάρτα εισόδου και διαγραφές για όσους συμμετέχουν σε καταλήψεις ή επεισόδια. Για να φέρει αντίρρηση κάνεις στο παραπάνω δεν χ...

Family Pride: Ποια η αλήθεια για το «παραδοσιακό» μοντέλο οικογένειας;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Οι έντονες διαμαρτυρίες κατά των παρελάσεων pride εγείρουν το ερώτημα του κατά πόσο αποτελούν πραγματική υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας, και κατά πόσο αποτελούν εκφράσεις μίσους σε ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αποδείξει πως η έννοια της «παραδοσιακής» οικογένειας δεν είναι τόσο απτή, επομένως και η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι ότι μάλλον ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο. Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική δημόσια σφαίρα έχει υπάρξει μάρτυρας μιας έντονης αντιπαράθεσης: από τη μία πλευρά, τα φεστιβάλ υπερηφάνειας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας· από την άλλη, οι συγκεντρώσεις του «Family Pride», όπου ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως «Ελληνίδες Μάνες» ή «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία» ζητούν την «υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας». Το ερώτημα όμως παραμένει θεμελιώδες: Ποια ακριβώς είναι αυτή η «παραδοσιακή οικογένεια» που καλούνται να υπερασπιστούν;  Η παρούσα ανάλυση επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα όχι από την οπτική της...