Student Politics Insighters

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Σε μία σπάνια σύγκλιση, τα κόμματα συμφωνούν ότι το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων χρειάζεται σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Πίσω όμως από αυτή τη φαινομενική ομοφωνία, κρύβεται ένα σχέδιο που τρεις γενιές πολιτικών δοκίμασαν και εγκατέλειψαν, αφήνοντας ανοιχτά δύσκολα ερωτήματα. Πριν μερικές εβδομάδες, ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του νεοσύστατου ΕΛ.Α.Σ., δεσμεύτηκε για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Δεν είναι ο μόνος. Η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ προανήγγειλε πρόσφατα το πλάνο του «Εθνικού Απολυτηρίου» («ΕθΑπ»), επιδιώκοντας ένα σύστημα που θα δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στους βαθμούς του Λυκείου και στις σχολικές εξετάσεις. Τέτοιες συζητήσεις δεν είναι καινούργιες. Η ιδέα ενός Εθνικού Απολυτηρίου είχε σχεδιαστεί από τον Γ. Παπανδρέου (υπ. Παιδείας 1994-96), στο «Νέο Σχολείο» της Άννας Διαμαντοπούλου (2009-12), σε προγράμματα ΠΑΣΟΚ (2008) και ΝΔ (2018), και στο πόρισμα της Επιτροπής Λιάκου επί ΣΥΡΙΖΑ (2016), χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί, λόγω έλλειψης...

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Εξοπλισμός δεκαπενταετίας, εγκαταλελειμμένες εστίες, πτώσεις σοβάδων και φοιτητές που κάθονται στο πάτωμα ενός αμφιθεάτρου χωρίς κλιματισμό είναι μερικές τυπικές εικόνες σε ένα ελληνικό ΑΕΙ.  Παρατηρούμε ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: ιδρύματα με υψηλές θέσεις σε παγκόσμιες κατατάξεις που διακρίνονται διεθνώς για το ερευνητικό τους έργο διατηρούν τις επιδόσεις τους σχεδόν αποκλειστικά χάρη στην ατομική προσπάθεια των ανθρώπων τους παρά σε δομική υποστήριξη. Σε ποιους παράγοντες οφείλονται αυτές οι χρόνιες παθογένειες; Τι διαστάσεις έχει η υποχρηματοδότηση και τι ευθύνη φέρουν τα ίδια τα ιδρύματα; Όσον αφορά την κρατική μέριμνα, τα δεδομένα είναι σαφή: η Ελλάδα όχι μόνο βρίσκεται στο κάτω άκρο της ΕΕ, αλλά σε πολλές μετρικές αποτελεί ακραίο outlier στον αναπτυγμένο κόσμο.  Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και τη UNESCO, οι δημόσιες δαπάνες για την ανώτατη εκπαίδευση ανά φοιτητή ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2010- 2019 στην Ελλάδα ήτ...

  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ  Γράφει ο Άντρι Ντίσα    Ξυπνάει ένας τυπικός φοιτητής ένα πρωί καλοκαιριού. Με μια μπλούζα μόνο στο κρεβάτι του και με δύο τουλάχιστον τσίμπλες στο μάτι του μετά από μια τέλεια έξοδο για ποτό στο κέντρο της Αθήνας («Εκεί», «Destijl», «Studio 24», «Φράου» ή όπου εσείς βάλετε το μυαλό σας). Ανοίγει την εφαρμογή που έχει για τους βαθμούς των μαθημάτων του, και βλέπει σε ένα μάθημα το νούμερο 4. Το 4 είναι ο βαθμός που βλέπει.   Και πάει η μέρα του για λίγο περίπατο. «Τι θα πω στους γονείς μου;» και «Πώς θα το περάσω;» και «Μα τι έκανα λάθος;» είναι τρεις από τις πολλές ερωτήσεις που κάνει ο ίδιος συνοδευόμενες από τα απαραίτητα γαλλικά για τον καθηγητή, για το μάθημα, για τα θέματα που μπήκαν. Αν όμως ο καθηγητής τον κόβει επειδή «έτσι γουστάρει»; Αυτό το είχα βιώσει τουλάχιστον δύο φορές.  Μόνο που φαίνεται πως έχουμε ένα γενικευμένο φαινόμενο.  Πολλά μαθήματα για τα οποία έχουν βγει βαθμοί έχουν ποσοστά επιτυχ...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Το παρόν άρθρο εξετάζει την έξαρση της αντιγραφής με τη χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης στα πανεπιστήμια, παρουσιάζοντας στατιστικά για το φαινόμενο και αναλύοντας τον ρόλο των θεσμών και των διδασκόντων. Αξιολογεί κατά πόσο η λύση βρίσκεται στην τεχνολογική παρακολούθηση, και κατά πόσο στον επανασχεδιασμό των αξιολογήσεων ώστε να καλλιεργούν την κριτική σκέψη. Η εμφάνιση προηγμένων μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης, έχει δημιουργήσει μια νέα, ανήκουστη πρόκληση για την ακαδημαϊκή ακεραιότητα. Αυτό που παλαιότερα απαιτούσε επίπονη έρευνα και χρόνο, σήμερα μπορεί να παραχθεί σε δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα ένα κύμα αντιγραφής που απειλεί να υπονομεύσει την αξία της ίδιας της εκπαίδευσης. Το φαινόμενο δεν αφορά πλέον μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά τείνει να καταστεί συστημικό, ωθώντας τα πανεπιστήμια σε μια κρίσιμη καμπή: πώς μπορεί να διαφυλαχθεί η ακεραιότητα όταν ο πειρασμός και η ευκολία της τεχνητής νοημοσύνης είναι τόσο μεγάλα; Πολυάρι...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL.5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Σε συνέχεια των συζητήσεων για τις συνταγματικές αναθεωρήσεις, το βάρος αυτή την φορά πέφτει στην αναθεώρηση του στεγαστικού ζητήματος και μιας πιο προσιτής προσέγγισης, μιας και τον τελευταίο καιρό, οι τιμές των ενοικίων αλλά και της αγοράς ιδιοκτησιακών περιουσιών έχουμε δει να εκτοξεύονται. Πώς όμως αυτό επηρεάζει το γενικότερο πλαίσιο των κοινωνικών δικαιωμάτων και της φοιτητικής ανάγκης για « προσβάσιμη » στέγη; Στο στεγαστικό ζήτημα παρατηρείται μια ξεκάθαρη αντίφαση της θεωρίας και των πράξεων. Στην πραγματικότητα, στην παράγραφο 4 του άρθρου 21, ορίζεται πως η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί φροντίδα του κράτους, κάτι που συνυφαίνεται με κοινωνικό πρόβλημα.  Αντίστοιχα και η Ευρωπαϊκή Σύμβαση που η Ελλάδα έχει συνυπογράψει, ορίζει την στεγαστική μέριμνα ως δικαίωμα, κάτι το οποίο δεν φαίνεται να προ...