The SPI's Editorial: Η ζωή δεν τελειώνει σε μία εξεταστική ή στις Πανελλήνιες!

 

Γράφει ο Άντρι Ντίσα

Έπρεπε να αυτοκτονήσουν δύο 17χρονα κορίτσια τη προηγούμενη εβδομάδα για να πιάσουμε ξανά το θέμα «Πανελλήνιες» από την αρχή και ενόψει αυτών. Για την ακρίβεια έπρεπε να συμβεί αυτό το αποτρόπαιο περιστατικό ώστε να ασχοληθούμε περισσότερο με την ψυχική υγεία μιας νέας γενιάς η οποία βιώνει μια διαρκή κρίση και αγωνία για το μέλλον της.  

Λίγο η αυθόρμητη πίεση των γονιών για θετικά αποτελέσματα στις εξετάσεις, λίγο το ευρύτερο σύστημα που λειτουργεί πολλές φορές εναντίον τους, λίγο και το fear of missing out, φέρνουν ένα αποτέλεσμα που θέλει τους πολλούς μαθητές να βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και του φόβου της αποτυχίας. 

Ο γράφων έζησε μια τέτοια κατάσταση και με το παραπάνω όταν έδινε Πανελλήνιες στις Κυκλάδες και ο συνδυασμός ενός πολύ καλού και μελετηρού μαθητή μαζί το αυτιστικό «εγώ» του, οδήγησε σε εκρηκτικές καταστάσεις φτάνοντας ακόμη και σε μία κρίση πανικού η οποία με συνοδεύει ακόμη και σήμερα.

Στο τέλος ενός μαθήματος ιστορίας προσανατολισμού, αισθάνομαι τη καρδιά μου να χτυπά πολύ πιο δυνατά απ' όσο περιμένει κανείς. Ένιωσα πολύ χάλια και φοβήθηκα για τυχόν... καρδιακό, ενώ στη πραγματικότητα ήταν ταχυπαλμία. Και αυτό το περιστατικό μου άφησε ψυχικά κατάλοιπα για πολύ καιρό. Χάρη στους γονείς μου και το σχολικό περιβάλλον όμως τα κατάφερα και πέρασα στο τμήμα που σπουδάζω τώρα και κοντεύω να ολοκληρώσω. Βοήθησε και η πανδημία του κορωνοϊού στην οποία είχα τη τύχη να δίνω μόνο Πανελλαδικές. 

Πολλά παιδιά και φοιτητές όμως, έχουν την ατυχία να μην έχουν πάντα τη στήριξη κάποιου δικού τους ανθρώπου, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια συνθήκη άγχους, μοναξιάς και λύπης η οποία φέρνει στο επίκεντρο τον ίδιο μας τον εαυτό. 

Πλέον η ζημιά έγινε (ξανά). Ο λόγος που ετοίμασα αυτό το μικρό editorial, μιας και ξεκίνησαν οι εξετάσεις στα Λύκεια και ενόψει Πανελλαδικών, είναι ότι και ως φοιτητής και ως μαθητής πρωτίστως, πρέπει να ξέρει το κάθε άτομο ότι η ζωή δεν θα τελειώσει με μία αποτυχία στις Πανελλήνιες ή στη σχολή. Η ζωή συνεχίζεται και τη ζωή μπορείς να την απολαύσεις όσο είναι καιρός. 

Αφήστε τα παιδιά να ονειρεύονται, να ερωτεύονται, να ζήσουν...

Καλή τύχη στις ενδοσχολικές εξετάσεις και τις Πανελλαδικές αργότερα!

Υ.Γ.: Όντας δημοσιογράφος που θέλει να εργαστεί στον κλάδο σε δεύτερο χρόνο, έχω το εξής ερώτημα: Αν κάποιος συνάδελφός μου αυτοκτονήσει αύριο το πρωί και έχουμε αντλήσει ένα σημείωμα που εξηγεί το γιατί πήρε αυτήν την απόφαση, έχουμε το δικαίωμα να το μεταδώσουμε στον «αέρα»; Και αν το μεταδώσουμε, δεν θα ενισχύσουμε το τραύμα των κοντινών του ανθρώπων; Αλλά βεβαίως να ανεβάσουμε ένα σημείωμα δύο -ανήλικων- παιδιών που δεν ήθελαν να ζήσουν όπως οι γονείς μας. 

Και στο ΕΣΡ, πολύ άμεσα αντανακλαστικά. Κανονικά θα έπρεπε να καλέσετε όλα τα ΜΜΕ για εξηγήσεις αναφορικά με το πώς καλύπτεται ένα τόσο ακραίο θέμα, αλλά πού τέτοια τύχη!