Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντιπροσώπευση ή Διανομή: η ποικιλία διλημμάτων για τον ΦΣ Καστοριάς



Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

Σε ρυθμούς «πρωτοτυπίας» οδηγήθηκε ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μετά την αποχώρηση των εκπροσώπων της παράταξης της ΠΑΣΠ. ΔΑΠ και ΠΚΣ εκφράζουν διαφορετικές οπτικές για την εξέλιξη του σώματος, ενώ ένα χάσμα περί αυτού γεννάται.

Στη ματιά κάποιων μπορεί να γίνει δεκτή η πρόβλεψη περί 297 βουλευτών στο Κοινοβούλιο ως εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού. Ίσως, όμως, δεν ισχύει το ίδιο σε μικρότερο όργανο και συνεπώς σε έναν αριθμό εκπροσώπων με νούμερο που αποτελεί τη νύκτα της «ημερησίας» Βουλής.
Το όργανο αυτό αποτελεί ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Γενικότερα, (εύχομαι να) γίνεται κατανοητό ότι οι 7 εκπρόσωποι δημιουργεί έναν δεσμό: οι ψηφοφόροι-σπουδαστές εμπιστεύονται στην παράταξη που προτιμούν την εκπροσώπηση της φωνής τους στην αρμόδια διεύθυνση και οι εκλεγμένοι, με τη σειρά τους, οφείλουν να τηρούν τη δέσμευση αυτή (διαφορετικά αποκλείονται τόσο από την επιλογή όσο και εν δυνάμει από την κοινωνικό χώρο). Στο στόχαστρο αυτού του άρθρου έχει τεθεί η αποχώρηση της εκπροσώπησης της ΠΑΣΠ. Όχι όμως τόσο σαν γεγονός, αλλά οι απόρροιες που απορρέουν από αυτό το γεγονός.

Η απορία που γεννάται είναι μία και «ευφύεται» αυτόματα: τι μέλει γενέσθαι; Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του ΦΣ λέγεται ότι πρότεινε την κάλυψη των 3 κενών εδρών με μοιρασμό, διανέμοντας 1 στην ΠΚΣ και διατηρώντας 2 για κάλυψη από την ίδια. Από την άλλη, σύμφωνα με το «Φούιτ.gr», η ΠΚΣ εξέφρασε επιθυμία οι έδρες να παραμείνουν κενές, κατηγορώντας τη ΔΑΠ για «αυθαιρεσία» και «προβολή της ως αυτοδύναμη». Και οι 2 είναι λύσεις, εάν η πρόταση της ΠΚΣ προβλέπει μια προσωρινότητα και οδηγήσει (μαζί με τη ΔΑΠ) ως «υπηρεσιακό ΔΣ» σε εκλογές. Μολονότι καλύπτουν ορισμένες εκδοχές του ζητήματος, φαίνεται να υπάρχουν άλλες δύο οπτικές. 

Αφενός, ορισμένοι ΠΑΣΠίτες ισχυρίζονται ότι μόνο τα μέλη αποσύρθηκαν και δε δόθηκε η δυνατότητα να ανακοινωθούν νέοι οριστέοι εκπρόσωποι, εκφράζοντας μια συνεργασία ΔΑΠ-ΠΚΣ στο πλαίσιο εκπροσώπησης στον ΦΣ. Άλλοι πιο...«νομικο-λάτρεις» θα επιθυμούσαν χωρίς άλλη παρέμβαση εκλογές «εδώ και τώρα», προκειμένου ο ΦΣ να αντικατοπτρίζει την τωρινή (και όχι την εκάστοτε) φοιτητική κοινότητα.

Ως SPI, ως μέσο ενημέρωσης, μεταφοράς και αποτύπωσης της ροής των ειδήσεων, δε μπορούμε να σας διαψεύσουμε καμία άποψη. Άλλωστε, όλοι εκφράζουμε την γνώμη μας και έχουμε δικαίωμα επί αυτού. Αν θέλουμε μία κανονιστική προσέγγιση, προτιμητέο θα ήταν να οδηγηθούν οι Καστοριανοί φοιτητές σε εκλογές για την ανάδειξη ενός προσωρινού σχήματος συνεργασίας μέχρι τις επόμενες (γενικές) φοιτητικές εκλογές.

Αν θεωρήσουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει «οκνηρία» για το αντικείμενο των εκλογών, αν η ΠΑΣΠ καλύπτεται για ένα έτος αποχής από την εκπροσώπηση, να εφαρμοστεί η (ισχυριζόμενη) πρόταση της ΔΑΠ. Σίγουρα, πάντως, από τη γωνία μου, αυτό το κενό που προτείνει η ΠΚΣ φαίνεται ένα χαοτικό αποτέλεσμα που ενδέχεται να προκαλέσει ρωγμώδη ζητήματα.

Ολοκληρώνοντας, ας ευχηθούμε...πολιτική υπομονή στην Καστοριά. Σημασία έχει η ενότητα, η αλληλεγγύη, η αναλογικότητα, η αντιπροσώπευση και η συνεργασία όλων των ομάδων και όλων των φοιτητικών μερών. Ή έστω...ας αναγνωρίσουμε κυρίαρχο της Καστοριάς τον περίφημο ΠΑΟκτζή, που έχει χτίσει τον δικό του μύθο στην Ελληνική ποδοσφαιρική-καλτ τηλεόραση.

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...