Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντιπροσώπευση ή Διανομή: η ποικιλία διλημμάτων για τον ΦΣ Καστοριάς



Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

Σε ρυθμούς «πρωτοτυπίας» οδηγήθηκε ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μετά την αποχώρηση των εκπροσώπων της παράταξης της ΠΑΣΠ. ΔΑΠ και ΠΚΣ εκφράζουν διαφορετικές οπτικές για την εξέλιξη του σώματος, ενώ ένα χάσμα περί αυτού γεννάται.

Στη ματιά κάποιων μπορεί να γίνει δεκτή η πρόβλεψη περί 297 βουλευτών στο Κοινοβούλιο ως εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού. Ίσως, όμως, δεν ισχύει το ίδιο σε μικρότερο όργανο και συνεπώς σε έναν αριθμό εκπροσώπων με νούμερο που αποτελεί τη νύκτα της «ημερησίας» Βουλής.
Το όργανο αυτό αποτελεί ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Γενικότερα, (εύχομαι να) γίνεται κατανοητό ότι οι 7 εκπρόσωποι δημιουργεί έναν δεσμό: οι ψηφοφόροι-σπουδαστές εμπιστεύονται στην παράταξη που προτιμούν την εκπροσώπηση της φωνής τους στην αρμόδια διεύθυνση και οι εκλεγμένοι, με τη σειρά τους, οφείλουν να τηρούν τη δέσμευση αυτή (διαφορετικά αποκλείονται τόσο από την επιλογή όσο και εν δυνάμει από την κοινωνικό χώρο). Στο στόχαστρο αυτού του άρθρου έχει τεθεί η αποχώρηση της εκπροσώπησης της ΠΑΣΠ. Όχι όμως τόσο σαν γεγονός, αλλά οι απόρροιες που απορρέουν από αυτό το γεγονός.

Η απορία που γεννάται είναι μία και «ευφύεται» αυτόματα: τι μέλει γενέσθαι; Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του ΦΣ λέγεται ότι πρότεινε την κάλυψη των 3 κενών εδρών με μοιρασμό, διανέμοντας 1 στην ΠΚΣ και διατηρώντας 2 για κάλυψη από την ίδια. Από την άλλη, σύμφωνα με το «Φούιτ.gr», η ΠΚΣ εξέφρασε επιθυμία οι έδρες να παραμείνουν κενές, κατηγορώντας τη ΔΑΠ για «αυθαιρεσία» και «προβολή της ως αυτοδύναμη». Και οι 2 είναι λύσεις, εάν η πρόταση της ΠΚΣ προβλέπει μια προσωρινότητα και οδηγήσει (μαζί με τη ΔΑΠ) ως «υπηρεσιακό ΔΣ» σε εκλογές. Μολονότι καλύπτουν ορισμένες εκδοχές του ζητήματος, φαίνεται να υπάρχουν άλλες δύο οπτικές. 

Αφενός, ορισμένοι ΠΑΣΠίτες ισχυρίζονται ότι μόνο τα μέλη αποσύρθηκαν και δε δόθηκε η δυνατότητα να ανακοινωθούν νέοι οριστέοι εκπρόσωποι, εκφράζοντας μια συνεργασία ΔΑΠ-ΠΚΣ στο πλαίσιο εκπροσώπησης στον ΦΣ. Άλλοι πιο...«νομικο-λάτρεις» θα επιθυμούσαν χωρίς άλλη παρέμβαση εκλογές «εδώ και τώρα», προκειμένου ο ΦΣ να αντικατοπτρίζει την τωρινή (και όχι την εκάστοτε) φοιτητική κοινότητα.

Ως SPI, ως μέσο ενημέρωσης, μεταφοράς και αποτύπωσης της ροής των ειδήσεων, δε μπορούμε να σας διαψεύσουμε καμία άποψη. Άλλωστε, όλοι εκφράζουμε την γνώμη μας και έχουμε δικαίωμα επί αυτού. Αν θέλουμε μία κανονιστική προσέγγιση, προτιμητέο θα ήταν να οδηγηθούν οι Καστοριανοί φοιτητές σε εκλογές για την ανάδειξη ενός προσωρινού σχήματος συνεργασίας μέχρι τις επόμενες (γενικές) φοιτητικές εκλογές.

Αν θεωρήσουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει «οκνηρία» για το αντικείμενο των εκλογών, αν η ΠΑΣΠ καλύπτεται για ένα έτος αποχής από την εκπροσώπηση, να εφαρμοστεί η (ισχυριζόμενη) πρόταση της ΔΑΠ. Σίγουρα, πάντως, από τη γωνία μου, αυτό το κενό που προτείνει η ΠΚΣ φαίνεται ένα χαοτικό αποτέλεσμα που ενδέχεται να προκαλέσει ρωγμώδη ζητήματα.

Ολοκληρώνοντας, ας ευχηθούμε...πολιτική υπομονή στην Καστοριά. Σημασία έχει η ενότητα, η αλληλεγγύη, η αναλογικότητα, η αντιπροσώπευση και η συνεργασία όλων των ομάδων και όλων των φοιτητικών μερών. Ή έστω...ας αναγνωρίσουμε κυρίαρχο της Καστοριάς τον περίφημο ΠΑΟκτζή, που έχει χτίσει τον δικό του μύθο στην Ελληνική ποδοσφαιρική-καλτ τηλεόραση.

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Επανέκδοση αδειών για ιδιωτικά πανεπιστήμια: Το τέλος μιας σύντομης μάχης ή η αρχή ενός μακροσκελούς πολέμου;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Το πρόσφατο νομικό αδιέξοδο γύρω από την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ανέδειξε με τρόπο παραδειγματικό τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Συγκεκριμένα αφήνει την κυβέρνηση να αυτοπαρουσιαστεί όχι ως ένα όργανο εκσυγχρονισμού αλλά ως ένας μηχανισμός με βλέψη την επιτάχυνση των διαδικασιών χωρίς έγνοια για την λειτουργικότητα. Ταυτόχρονα όμως η αντιπολίτευση αδυνατεί να δράσει συντονισμένα με παλιές αποφάσεις και ασάφειες στις θέσεις των κομμάτων να εμποδίζουν την αναχαίτιση των κυβερνητικών ενεργειών.  Έπειτα από προσφυγή του καθηγητού της Νομικής σχολής Αθηνών Π. Λαζαράτο στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το εν λόγω ΣτΕ προέβη στην ακύρωση των αδειών λειτουργίας τριών ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η απόφαση αυτή, η οποία ακύρωσε τη διοικητική πράξη ίδρυσης τριών παραρτημάτων ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων, δεν στρέφεται κατά της συνταγματικότητας του νόμου Πιερρακάκη. Αντιθέτως διατήρησε μια αποστασιοποιημένη στάση, και εστίασε σε συγκεκριμένες...

«Η ακροδεξιά παγίδα της Gen Z»

Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τα τελευταία χρόνια η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο. Το target group 18-24 στις ευρωεκλογές, αλλά και στις εθνικές εκλογές των ευρωπαϊκών χωρών, φαίνεται να στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς τη δεξιά. Είδαμε την άνοδο του Rassemblement National στη Γαλλία, του Vox στην Ισπανία και του AfD στη Γερμανία.  Αυτό αυτόματα αναιρεί την αντίληψη πως η νεολαία είναι «από τη φύση της» ριζοσπαστική και θα φέρει την αλλαγή στον κόσμο. Τι κάνει όμως τους νέους να στρέφονται προς τις δεξιές αντιλήψεις και εκλογικές επιλογές; Κατά πόσο η προπαγάνδα αποτελεί τη φύση του προβλήματος (όπως πάντοτε γίνεται ιστορικά) και κατά πόσο οι ίδιοι οι νέοι στρέφονται αυτόβουλα προς αυτή; Η άνοδος της ακροδεξιάς κυρίως στις νεανικές ηλικίες αποδεικνύει πως η συστημική απογοήτευση, αντί να μεταβάλλεται σε αριστερή χειραφέτηση, καταλήγει σε συντηρητική και αντιδραστική ψήφο. Ο λόγος της κοινωνικής προπαγάνδας εξηγείται με την οικονομική κατάστασ...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Μείωση ορίου εκλογιμότητας: Ριζοσπαστική πρόταση ή ελλειπής μεταρρύθμιση;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL. 5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για αναθεώρηση του άρθρου 55, παράγραφος 1, του  Συντάγματος φέρνει ξανά στην επικαιρότητα ένα παλιό ερώτημα: αρκεί η μείωση του ορίου  ηλικίας για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι από τα 25 στα 21 έτη, ώστε οι νέοι να αποκτήσουν  ουσιαστική παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 55 έχει προκαλέσει αφορμή για πλήθος συζητήσεων καθώς αποτελεί τη σημαντικότερη μεταβολή στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι εδώ και πολλές δεκαετίες. Το όριο των 25 ετών για την εκλογή βουλευτή ισχύει στην Ελλάδα ήδη από το 1844 και διατηρήθηκε σε όλες τις μεταγενέστερες συνταγματικές ρυθμίσεις. Η μείωσή του στα 21 θα αποτελούσε τη σημαντικότερη μεταβολή του συγκεκριμένου δικαιώματος από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους. Η αλλαγή έχει σαφές κοινωνικοπολιτικό όφελος. Διευρύνει τον κύκλο των υποψηφίων και επιτρέπει σε φοι...

Ελεύθερος πολίτης ή χρήσιμος εργαζόμενος; Η μεγάλη μετατόπιση της εκπαίδευσης

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Τα πανεπιστήμια ολοένα και περισσότερο υποβιβάζουν ανθρωπιστικές σπουδές προς όφελος «χρήσιμων» πτυχίων, κι εμείς καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος είναι ο πρωταρχικός ρόλος της εκπαίδευσης; Η ιδέα ότι η εκπαίδευση οφείλει να διαμορφώνει τον άνθρωπο ως πολίτη και όχι απλώς εργαζόμενο έχει ρίζες στην αρχαία ελληνική έννοια της «παιδείας»: τη διαμόρφωση χαρακτήρα, κρίσης και αρετής.  Η αντίληψη αυτή θεσμοθετήθηκε στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια μέσω των «ελεύθερων τεχνών» (liberal arts): του trivium (γραμματική, ρητορική, λογική) και του quadrivium (αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία). Ο όρος «liberal» παρέπεμπε στην εκπαίδευση του ελεύθερου πολίτη, σε αντιδιαστολή με την τεχνική κατάρτιση των δούλων ή των τεχνικών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Wilhelm von Humboldt διατύπωσε το ιδεώδες της Bildung: την ολόπλευρη καλλιέργεια του ατόμου, όχι ως μέσο προς κάποιον εξωτερικό σκοπό ...