Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αντιπροσώπευση ή Διανομή: η ποικιλία διλημμάτων για τον ΦΣ Καστοριάς



Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

Σε ρυθμούς «πρωτοτυπίας» οδηγήθηκε ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, μετά την αποχώρηση των εκπροσώπων της παράταξης της ΠΑΣΠ. ΔΑΠ και ΠΚΣ εκφράζουν διαφορετικές οπτικές για την εξέλιξη του σώματος, ενώ ένα χάσμα περί αυτού γεννάται.

Στη ματιά κάποιων μπορεί να γίνει δεκτή η πρόβλεψη περί 297 βουλευτών στο Κοινοβούλιο ως εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού. Ίσως, όμως, δεν ισχύει το ίδιο σε μικρότερο όργανο και συνεπώς σε έναν αριθμό εκπροσώπων με νούμερο που αποτελεί τη νύκτα της «ημερησίας» Βουλής.
Το όργανο αυτό αποτελεί ο Φοιτητικός Σύλλογος Καστοριάς του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Γενικότερα, (εύχομαι να) γίνεται κατανοητό ότι οι 7 εκπρόσωποι δημιουργεί έναν δεσμό: οι ψηφοφόροι-σπουδαστές εμπιστεύονται στην παράταξη που προτιμούν την εκπροσώπηση της φωνής τους στην αρμόδια διεύθυνση και οι εκλεγμένοι, με τη σειρά τους, οφείλουν να τηρούν τη δέσμευση αυτή (διαφορετικά αποκλείονται τόσο από την επιλογή όσο και εν δυνάμει από την κοινωνικό χώρο). Στο στόχαστρο αυτού του άρθρου έχει τεθεί η αποχώρηση της εκπροσώπησης της ΠΑΣΠ. Όχι όμως τόσο σαν γεγονός, αλλά οι απόρροιες που απορρέουν από αυτό το γεγονός.

Η απορία που γεννάται είναι μία και «ευφύεται» αυτόματα: τι μέλει γενέσθαι; Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ του ΦΣ λέγεται ότι πρότεινε την κάλυψη των 3 κενών εδρών με μοιρασμό, διανέμοντας 1 στην ΠΚΣ και διατηρώντας 2 για κάλυψη από την ίδια. Από την άλλη, σύμφωνα με το «Φούιτ.gr», η ΠΚΣ εξέφρασε επιθυμία οι έδρες να παραμείνουν κενές, κατηγορώντας τη ΔΑΠ για «αυθαιρεσία» και «προβολή της ως αυτοδύναμη». Και οι 2 είναι λύσεις, εάν η πρόταση της ΠΚΣ προβλέπει μια προσωρινότητα και οδηγήσει (μαζί με τη ΔΑΠ) ως «υπηρεσιακό ΔΣ» σε εκλογές. Μολονότι καλύπτουν ορισμένες εκδοχές του ζητήματος, φαίνεται να υπάρχουν άλλες δύο οπτικές. 

Αφενός, ορισμένοι ΠΑΣΠίτες ισχυρίζονται ότι μόνο τα μέλη αποσύρθηκαν και δε δόθηκε η δυνατότητα να ανακοινωθούν νέοι οριστέοι εκπρόσωποι, εκφράζοντας μια συνεργασία ΔΑΠ-ΠΚΣ στο πλαίσιο εκπροσώπησης στον ΦΣ. Άλλοι πιο...«νομικο-λάτρεις» θα επιθυμούσαν χωρίς άλλη παρέμβαση εκλογές «εδώ και τώρα», προκειμένου ο ΦΣ να αντικατοπτρίζει την τωρινή (και όχι την εκάστοτε) φοιτητική κοινότητα.

Ως SPI, ως μέσο ενημέρωσης, μεταφοράς και αποτύπωσης της ροής των ειδήσεων, δε μπορούμε να σας διαψεύσουμε καμία άποψη. Άλλωστε, όλοι εκφράζουμε την γνώμη μας και έχουμε δικαίωμα επί αυτού. Αν θέλουμε μία κανονιστική προσέγγιση, προτιμητέο θα ήταν να οδηγηθούν οι Καστοριανοί φοιτητές σε εκλογές για την ανάδειξη ενός προσωρινού σχήματος συνεργασίας μέχρι τις επόμενες (γενικές) φοιτητικές εκλογές.

Αν θεωρήσουμε ότι αυτό θα δημιουργήσει «οκνηρία» για το αντικείμενο των εκλογών, αν η ΠΑΣΠ καλύπτεται για ένα έτος αποχής από την εκπροσώπηση, να εφαρμοστεί η (ισχυριζόμενη) πρόταση της ΔΑΠ. Σίγουρα, πάντως, από τη γωνία μου, αυτό το κενό που προτείνει η ΠΚΣ φαίνεται ένα χαοτικό αποτέλεσμα που ενδέχεται να προκαλέσει ρωγμώδη ζητήματα.

Ολοκληρώνοντας, ας ευχηθούμε...πολιτική υπομονή στην Καστοριά. Σημασία έχει η ενότητα, η αλληλεγγύη, η αναλογικότητα, η αντιπροσώπευση και η συνεργασία όλων των ομάδων και όλων των φοιτητικών μερών. Ή έστω...ας αναγνωρίσουμε κυρίαρχο της Καστοριάς τον περίφημο ΠΑΟκτζή, που έχει χτίσει τον δικό του μύθο στην Ελληνική ποδοσφαιρική-καλτ τηλεόραση.
Labels:

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλή Κείμενα

Κρατική υποχρηματοδότηση ή εσωτερική κακοδιαχείριση; Πού οφείλονται οι παθογένειες των ελληνικών ΑΕΙ;

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Εξοπλισμός δεκαπενταετίας, εγκαταλελειμμένες εστίες, πτώσεις σοβάδων και φοιτητές που κάθονται στο πάτωμα ενός αμφιθεάτρου χωρίς κλιματισμό είναι μερικές τυπικές εικόνες σε ένα ελληνικό ΑΕΙ.  Παρατηρούμε ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: ιδρύματα με υψηλές θέσεις σε παγκόσμιες κατατάξεις που διακρίνονται διεθνώς για το ερευνητικό τους έργο διατηρούν τις επιδόσεις τους σχεδόν αποκλειστικά χάρη στην ατομική προσπάθεια των ανθρώπων τους παρά σε δομική υποστήριξη. Σε ποιους παράγοντες οφείλονται αυτές οι χρόνιες παθογένειες; Τι διαστάσεις έχει η υποχρηματοδότηση και τι ευθύνη φέρουν τα ίδια τα ιδρύματα; Όσον αφορά την κρατική μέριμνα, τα δεδομένα είναι σαφή: η Ελλάδα όχι μόνο βρίσκεται στο κάτω άκρο της ΕΕ, αλλά σε πολλές μετρικές αποτελεί ακραίο outlier στον αναπτυγμένο κόσμο.  Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και τη UNESCO, οι δημόσιες δαπάνες για την ανώτατη εκπαίδευση ανά φοιτητή ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2010- 2019 στην Ελλάδα ήτ...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΠΕΣ ΕΔΩ

Κατάργηση ή όχι των Πανελλαδικών; Το ψευτοδίλημμα πίσω από μια συζήτηση 30 ετών

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Σε μία σπάνια σύγκλιση, τα κόμματα συμφωνούν ότι το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων χρειάζεται σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Πίσω όμως από αυτή τη φαινομενική ομοφωνία, κρύβεται ένα σχέδιο που τρεις γενιές πολιτικών δοκίμασαν και εγκατέλειψαν, αφήνοντας ανοιχτά δύσκολα ερωτήματα. Πριν μερικές εβδομάδες, ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του νεοσύστατου ΕΛ.Α.Σ., δεσμεύτηκε για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Δεν είναι ο μόνος. Η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ προανήγγειλε πρόσφατα το πλάνο του «Εθνικού Απολυτηρίου» («ΕθΑπ»), επιδιώκοντας ένα σύστημα που θα δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στους βαθμούς του Λυκείου και στις σχολικές εξετάσεις. Τέτοιες συζητήσεις δεν είναι καινούργιες. Η ιδέα ενός Εθνικού Απολυτηρίου είχε σχεδιαστεί από τον Γ. Παπανδρέου (υπ. Παιδείας 1994-96), στο «Νέο Σχολείο» της Άννας Διαμαντοπούλου (2009-12), σε προγράμματα ΠΑΣΟΚ (2008) και ΝΔ (2018), και στο πόρισμα της Επιτροπής Λιάκου επί ΣΥΡΙΖΑ (2016), χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί, λόγω έλλειψης...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΠΕΣ ΕΔΩ

«Ποσοστό αποτυχίας»: Γιατί είναι τόσο υψηλό σε ορισμένες περιπτώσεις και πού οφείλεται;

  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ  Γράφει ο Άντρι Ντίσα    Ξυπνάει ένας τυπικός φοιτητής ένα πρωί καλοκαιριού. Με μια μπλούζα μόνο στο κρεβάτι του και με δύο τουλάχιστον τσίμπλες στο μάτι του μετά από μια τέλεια έξοδο για ποτό στο κέντρο της Αθήνας («Εκεί», «Destijl», «Studio 24», «Φράου» ή όπου εσείς βάλετε το μυαλό σας). Ανοίγει την εφαρμογή που έχει για τους βαθμούς των μαθημάτων του, και βλέπει σε ένα μάθημα το νούμερο 4. Το 4 είναι ο βαθμός που βλέπει.   Και πάει η μέρα του για λίγο περίπατο. «Τι θα πω στους γονείς μου;» και «Πώς θα το περάσω;» και «Μα τι έκανα λάθος;» είναι τρεις από τις πολλές ερωτήσεις που κάνει ο ίδιος συνοδευόμενες από τα απαραίτητα γαλλικά για τον καθηγητή, για το μάθημα, για τα θέματα που μπήκαν. Αν όμως ο καθηγητής τον κόβει επειδή «έτσι γουστάρει»; Αυτό το είχα βιώσει τουλάχιστον δύο φορές.  Μόνο που φαίνεται πως έχουμε ένα γενικευμένο φαινόμενο.  Πολλά μαθήματα για τα οποία έχουν βγει βαθμοί έχουν ποσοστά επιτυχ...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΠΕΣ ΕΔΩ

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΠΕΣ ΕΔΩ

Η ανοησία των προοδευτικών φοιτητικών παρατάξεων

του Αλέξανδρου Μπάρρυ Μετά από τραυματικά για όλους μας γεγονότα σαν την δολοφονία των Τεμπών και την απειλή που δέχεται όλη η φοιτητική κοινότητα με το αντισυνταγματικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που “de facto” καταργεί το άρθρο δεκαέξι του συντάγματος,θα περίμενε κάποιος πως οι προοδευτικές φοιτητικές δυνάμεις θα συσπειρώνονταν να καταπολεμήσουν αυτήν την κατάσταση και να θέσουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο όραμα για την χώρα. Αμ δε! Οι φοιτητικές παρατάξεις δυστυχώς παραμένουν ακάθεκτες στην απομόνωση τους και όχι μόνο δεν βλέπουν τα ερείσματα της εποχής ως λόγο ένωσης παρά ως λόγο αποσύνθεσης για τις πιο μικρές και ασήμαντες διαφωνίες. Αντί να κατεβάσουν ενιαία ψηφίσματα για τα θέματα που έχουν σχεδόν πλήρη ταύτιση κάθονται και μαλώνουν για τις λεπτομέρειες αφήνοντας την ιδεοληψία και τον παραταξιακό πατριωτισμό τους να τους κυριεύσει. Δεν είναι λίγες φορές που κυρίως μια εκ αυτών προτιμάει να κατεβάζει κοινό ψήφισμα με την ΔΑΠ παρά να δέχεται τον διάλο...
Δημοσίευση σχολίου
ΜΠΕΣ ΕΔΩ