Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

53o Φεστιβάλ Βιβλίου: Μια όμορφη βόλτα για μικρούς και μεγάλους

 

Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

Ιδιαίτερη ήταν η διεξαγωγή του 53ου Φεστιβάλ Βιβλίου, που διεξήχθηκε στο Πεδίον του Άρεως. Σχεδόν όλο τον Σεπτέμβρη διάσημοι εκδοτικοί οίκοι φιλοξενήθηκαν στο πάρκο, ενώ αυτή η συγκυρία προσέλκυσε πλήθος φιλαναγνωστών, από μικρά παιδιά μέχρι και συνταξιούχους.

Συνήθως η επιστροφή στην Αθήνα φέρνει μια μελαγχολία της «αποπεράτωσης» των καλοκαιριών διακοπών. Πίσω στο «γκρι» της πόλης, στην κίνηση, στο «περίμενε» και στον δρόμο για τη δουλειά. Ωστόσο, οι ευκαιρίες για να ξεφύγει το μυαλό δεν έπαυσαν! Το 53ο Φεστιβάλ Βιβλίου, με μία πληθώρα βιβλίων, δίνει τη δυνατότητα στο μυαλό να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, στη σκέψη ενός διανοητή ή και στη φαντασία.

Το Πεδίον του Άρεως, ένας καταπράσινος χώρος σχετικά κοντά στο Κέντρο, ντύθηκε με περίπτερα γεμάτα από βιβλία. Διάσημοι συγγραφείς, αλλά και επιστήμονες, βρέθηκαν στην έκθεση για να παρουσιάσουν τα βιβλία τους, να τα υπογράψουν και να συνομιλήσουν με τους αναγνώστες τους. Μαζί με διάσημους συγγραφείς, το παρόν έδωσαν και γνωστοί εκδοτικοί οίκοι, με ευρύ υλικό για τους παρευρισκόμενους. Προσωπικά, με μια βόλτα σταμάτησα σε πολλά περίπτερα: Δώμα, Gutenberg, Πεδίο-Ελληνικά Γράμματα, Πλέθρον, Ίκαρος, Γκοβόστης, Κούρος, Πόλις, Κάτοπτρο και πολλές ακόμη. Ο ενθουσιασμός μόνο μικρός δεν ήταν. Η μαγεία που εκπέμπει το γραπτό και η αίσθηση που δέχεται ο άνθρωπος από την υφή της σελίδας, μέσω της αφής, είναι σα να δημιουργείται μία εν ζωή σύνδεση με το βιβλίο- κάτι που εγώ δεν αισθάνομαι μέσω της οθόνης. Το παρόν στην έκθεση έδωσαν η Βουλή, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Περιφέρεια Αττικής, ενώ σημειώθηκε και παρουσία πωήτή βινυλίου και αφισών από άλλη εποχή.

Υπήρχε κάτι που ίσως δεν άρεσε στον κόσμο; Αυτό ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός. Το «άλσος» που διατίθεται στην Περιφέρεια Αττικής αξιοποιείται για την οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων, όπως λόγου χάριν συναυλιών. Τόσο η ένταση, όσο και το περιεχόμενο των μουσικών εκδηλώσεων μπορεί να προκάλεσε ενόχληση στους παρευρισκόμενους, με αποτέλεσμα η μουσική να εμποδίζει τα ηχεία της έκθεσης, που χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για ανακοινώσεις.

Υπάρχει κάποια πρόταση; Από ‘μένα, προσωπικά, όχι. Εκτός αν κάτσουμε τώρα να παραθέσουμε ποιά είναι τα πιο κατάλληλα μέρη για να γίνει το 54ο και τα κατοπινά του Φεστιβάλ Βιβλίου. Φυσικά, όποιος βιβλιοφάγος ή λάτρης του βιβλίου έχει να σημειώσει κάτι, η ομάδα του SPI είναι εδώ για να το λάβει υπόψιν της. Γιατί αυτός είναι και ο σκοπός της: δίπλα στις (όποιες) ανάγκες του φοιτητή [προς αποφυγή παρεξηγήσεων, φυσιολογικές ανάγκες - όχι ακραία σενάρια].

Συμπεραίνοντας, συναισθήματα μεικτά. Όλοι παίρνουν στις διακοπές τους κάποιο βιβλίο. Όπως ξεκινά ένα ταξίδι, έτσι και αυτή η οδύσσεια που προσφέρουν όλα τα βιβλια μαζί...έληξε στις 21 Σεπτέμβρη. Για τους φίλους του αναπαλαιωμένου (ήτοι βίντατζ [vintage]), 3-5 Οκτωβρίου 2025 στην Τεχνόπολη έχει Φεστιβάλ Βινυλίου. Μην το χάσετε (και αυτό)!

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Μείωση ορίου εκλογιμότητας: Ριζοσπαστική πρόταση ή ελλειπής μεταρρύθμιση;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL. 5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για αναθεώρηση του άρθρου 55, παράγραφος 1, του  Συντάγματος φέρνει ξανά στην επικαιρότητα ένα παλιό ερώτημα: αρκεί η μείωση του ορίου  ηλικίας για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι από τα 25 στα 21 έτη, ώστε οι νέοι να αποκτήσουν  ουσιαστική παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 55 έχει προκαλέσει αφορμή για πλήθος συζητήσεων καθώς αποτελεί τη σημαντικότερη μεταβολή στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι εδώ και πολλές δεκαετίες. Το όριο των 25 ετών για την εκλογή βουλευτή ισχύει στην Ελλάδα ήδη από το 1844 και διατηρήθηκε σε όλες τις μεταγενέστερες συνταγματικές ρυθμίσεις. Η μείωσή του στα 21 θα αποτελούσε τη σημαντικότερη μεταβολή του συγκεκριμένου δικαιώματος από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους. Η αλλαγή έχει σαφές κοινωνικοπολιτικό όφελος. Διευρύνει τον κύκλο των υποψηφίων και επιτρέπει σε φοι...

Μήπως τελικά τα ιδιωτικά πανεπιστήμια επιβάλλουν το δίκιο τους στο λύκειο;

  Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Για άλλη μια χρονιά, η περίοδος των πανελληνίων συνιστά διαχρονική πρόκληση των υποψηφίων που έγκειται να μεταβούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πώς όμως μεταβάλλεται το άγχος αυτό με τις νέες ρυθμίσεις για την εξίσωση της ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας και πώς υποσυνείδητα από τα μαθητικά χρόνια υπονοείται η ενίσχυσή της; Η επικαιρότητα της φοιτητικής -αλλά και όχι μόνο- κοινότητας φλέγεται από το νομοθετικό πλαίσιο προς εφαρμογή που νομιμοποιεί την αναγνώριση των μη κερδοσκοπικών, μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Μάλιστα με τις συζητήσεις για την αναθεώρηση του άρθρου 16 είδαμε ποικίλες αντιδράσεις με συγκεντρώσεις των διαμαρτυρόμενων φοιτητών έξω από τη Βουλή το πρωί της Πέμπτης (4 Ιουνίου 2026).  Η νοοτροπία όμως της παραπαιδείας υπονομεύει σταδιακά την εμπιστοσύνη στη δημόσια παιδεία. Πώς όμως προκύπτει αυτό; Όπως το φροντιστήριο παρουσιάζεται ως κάτι αναγκαίο παράλληλα με τη φοίτηση του μαθητή στο δημόσιο σχολείο, έτσι και το ιδιωτικό ...

Ιδιωτικά πανεπιστήμια: Τι οφείλει να μάθει η Ελλάδα από την περίπτωση της Χιλής;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Καθώς η Ελλάδα κινείται προς την κατάργηση του κρατικού μονοπωλίου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αξίζει να εξεταστούν οι εμπειρικές διαπιστώσεις σε χώρες που αποπειράθηκαν να κάνουν το ίδιο, με κύριο παράδειγμα την Χιλή όπου 35 χρόνια μετά αποτελεί πλέον τεκμηριωμένη προειδοποίηση. Τον Μάρτιο του 2024, η Ελλάδα πραγματοποίησε ένα καθοριστικό βήμα προς την αλλαγή του τοπίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με νομοθετική διάταξη που ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, επιτράπηκε για πρώτη φορά η ίδρυση παραρτημάτων ξένων, μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων στη χώρα, χωρίς ωστόσο να έχει ακόμα αναθεωρηθεί το ιστορικό άρθρο 16 του Συντάγματος, που εξακολουθεί να κατοχυρώνει τυπικά το κρατικό μονοπώλιο.  Ο νόμος αυτός υπήρξε ένας νομοθετικός δούρειος ίππος που στην πράξη έσπασε το μονοπώλιο, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη συνταγματική αναθεώρηση που βρίσκεται σε εξέλιξη (2025–2026). Η απόφαση αυτή και η επικείμενη αναθεώρηση, δεν είναι ούτε μικρή ούτε τεχνική: είναι...

Family Pride: Ποια η αλήθεια για το «παραδοσιακό» μοντέλο οικογένειας;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Οι έντονες διαμαρτυρίες κατά των παρελάσεων pride εγείρουν το ερώτημα του κατά πόσο αποτελούν πραγματική υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας, και κατά πόσο αποτελούν εκφράσεις μίσους σε ολόκληρες ομάδες συμπολιτών μας. Το παρόν άρθρο επιχειρεί να αποδείξει πως η έννοια της «παραδοσιακής» οικογένειας δεν είναι τόσο απτή, επομένως και η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι ότι μάλλον ισχύει το δεύτερο ενδεχόμενο. Τα τελευταία χρόνια, η ελληνική δημόσια σφαίρα έχει υπάρξει μάρτυρας μιας έντονης αντιπαράθεσης: από τη μία πλευρά, τα φεστιβάλ υπερηφάνειας της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας· από την άλλη, οι συγκεντρώσεις του «Family Pride», όπου ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται ως «Ελληνίδες Μάνες» ή «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία» ζητούν την «υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας». Το ερώτημα όμως παραμένει θεμελιώδες: Ποια ακριβώς είναι αυτή η «παραδοσιακή οικογένεια» που καλούνται να υπερασπιστούν;  Η παρούσα ανάλυση επιχειρεί να προσεγγίσει το ζήτημα όχι από την οπτική της...

Μήπως πρέπει να περιθωριοποιηθεί η άγνοια τελικά; - Γιατί υστερούν η αδιαφορία και η κατακραυγή έναντι της επιλεκτικής παρέμβασης;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος   Ένα ομοφοβικό βίντεο φοιτήτριας έγινε viral. Οι αντιδράσεις της δίνουν ακόμα μεγαλύτερη δημοσιότητα. Οι νέοι δεν οφείλουν ούτε σιωπή ούτε θυμό, αλλά επιλεκτική παρέμβαση: θεσμικές καταγγελίες αντί για θόρυβο, κριτήρια αντί για παρορμήσεις. Η άγνοια περιθωριοποιείται όταν αρνούμαστε να παίξουμε με τους κανόνες της. Στις 24 Μαΐου μια φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, ονόματι  Λύρα, ανέβασε βίντεο στην πλατφόρμα TikTok διάρκειας οκτώ λεπτών. Η θεματολογία του εν  λόγω βίντεο αφορούσε την ανοιχτή πρόσκληση που στάλθηκε στην ομαδική συνομιλία των  συμφοιτητών της για το pride parade στο Ρέθυμνο, τις σκέψεις της για όσο το παρακολούθησε  γυρνώντας στο σπίτι της, και την τοποθέτησή της γενικότερα πάνω στην κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ.  Το  περιεχόμενο είναι τουλάχιστον αβάσιμο, καθώς ισχυρίζεται ότι η περιθωριοποίηση για την οποία  γίνεται λόγος δεν υφίσταται, αποκαλώντας τα διεμφυλικά άτομα «τζέρτζελα» και επιμέ...