Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

53o Φεστιβάλ Βιβλίου: Μια όμορφη βόλτα για μικρούς και μεγάλους

 

Γράφει ο Γιάννης Γεωργιάδης

Ιδιαίτερη ήταν η διεξαγωγή του 53ου Φεστιβάλ Βιβλίου, που διεξήχθηκε στο Πεδίον του Άρεως. Σχεδόν όλο τον Σεπτέμβρη διάσημοι εκδοτικοί οίκοι φιλοξενήθηκαν στο πάρκο, ενώ αυτή η συγκυρία προσέλκυσε πλήθος φιλαναγνωστών, από μικρά παιδιά μέχρι και συνταξιούχους.

Συνήθως η επιστροφή στην Αθήνα φέρνει μια μελαγχολία της «αποπεράτωσης» των καλοκαιριών διακοπών. Πίσω στο «γκρι» της πόλης, στην κίνηση, στο «περίμενε» και στον δρόμο για τη δουλειά. Ωστόσο, οι ευκαιρίες για να ξεφύγει το μυαλό δεν έπαυσαν! Το 53ο Φεστιβάλ Βιβλίου, με μία πληθώρα βιβλίων, δίνει τη δυνατότητα στο μυαλό να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, στη σκέψη ενός διανοητή ή και στη φαντασία.

Το Πεδίον του Άρεως, ένας καταπράσινος χώρος σχετικά κοντά στο Κέντρο, ντύθηκε με περίπτερα γεμάτα από βιβλία. Διάσημοι συγγραφείς, αλλά και επιστήμονες, βρέθηκαν στην έκθεση για να παρουσιάσουν τα βιβλία τους, να τα υπογράψουν και να συνομιλήσουν με τους αναγνώστες τους. Μαζί με διάσημους συγγραφείς, το παρόν έδωσαν και γνωστοί εκδοτικοί οίκοι, με ευρύ υλικό για τους παρευρισκόμενους. Προσωπικά, με μια βόλτα σταμάτησα σε πολλά περίπτερα: Δώμα, Gutenberg, Πεδίο-Ελληνικά Γράμματα, Πλέθρον, Ίκαρος, Γκοβόστης, Κούρος, Πόλις, Κάτοπτρο και πολλές ακόμη. Ο ενθουσιασμός μόνο μικρός δεν ήταν. Η μαγεία που εκπέμπει το γραπτό και η αίσθηση που δέχεται ο άνθρωπος από την υφή της σελίδας, μέσω της αφής, είναι σα να δημιουργείται μία εν ζωή σύνδεση με το βιβλίο- κάτι που εγώ δεν αισθάνομαι μέσω της οθόνης. Το παρόν στην έκθεση έδωσαν η Βουλή, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Περιφέρεια Αττικής, ενώ σημειώθηκε και παρουσία πωήτή βινυλίου και αφισών από άλλη εποχή.

Υπήρχε κάτι που ίσως δεν άρεσε στον κόσμο; Αυτό ανάλογα με τον χαρακτήρα του καθενός. Το «άλσος» που διατίθεται στην Περιφέρεια Αττικής αξιοποιείται για την οργάνωση μουσικών εκδηλώσεων, όπως λόγου χάριν συναυλιών. Τόσο η ένταση, όσο και το περιεχόμενο των μουσικών εκδηλώσεων μπορεί να προκάλεσε ενόχληση στους παρευρισκόμενους, με αποτέλεσμα η μουσική να εμποδίζει τα ηχεία της έκθεσης, που χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για ανακοινώσεις.

Υπάρχει κάποια πρόταση; Από ‘μένα, προσωπικά, όχι. Εκτός αν κάτσουμε τώρα να παραθέσουμε ποιά είναι τα πιο κατάλληλα μέρη για να γίνει το 54ο και τα κατοπινά του Φεστιβάλ Βιβλίου. Φυσικά, όποιος βιβλιοφάγος ή λάτρης του βιβλίου έχει να σημειώσει κάτι, η ομάδα του SPI είναι εδώ για να το λάβει υπόψιν της. Γιατί αυτός είναι και ο σκοπός της: δίπλα στις (όποιες) ανάγκες του φοιτητή [προς αποφυγή παρεξηγήσεων, φυσιολογικές ανάγκες - όχι ακραία σενάρια].

Συμπεραίνοντας, συναισθήματα μεικτά. Όλοι παίρνουν στις διακοπές τους κάποιο βιβλίο. Όπως ξεκινά ένα ταξίδι, έτσι και αυτή η οδύσσεια που προσφέρουν όλα τα βιβλια μαζί...έληξε στις 21 Σεπτέμβρη. Για τους φίλους του αναπαλαιωμένου (ήτοι βίντατζ [vintage]), 3-5 Οκτωβρίου 2025 στην Τεχνόπολη έχει Φεστιβάλ Βινυλίου. Μην το χάσετε (και αυτό)!

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Επανέκδοση αδειών για ιδιωτικά πανεπιστήμια: Το τέλος μιας σύντομης μάχης ή η αρχή ενός μακροσκελούς πολέμου;

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Το πρόσφατο νομικό αδιέξοδο γύρω από την ίδρυση των ιδιωτικών πανεπιστημίων ανέδειξε με τρόπο παραδειγματικό τις παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Συγκεκριμένα αφήνει την κυβέρνηση να αυτοπαρουσιαστεί όχι ως ένα όργανο εκσυγχρονισμού αλλά ως ένας μηχανισμός με βλέψη την επιτάχυνση των διαδικασιών χωρίς έγνοια για την λειτουργικότητα. Ταυτόχρονα όμως η αντιπολίτευση αδυνατεί να δράσει συντονισμένα με παλιές αποφάσεις και ασάφειες στις θέσεις των κομμάτων να εμποδίζουν την αναχαίτιση των κυβερνητικών ενεργειών.  Έπειτα από προσφυγή του καθηγητού της Νομικής σχολής Αθηνών Π. Λαζαράτο στο Συμβούλιο της Επικρατείας, το εν λόγω ΣτΕ προέβη στην ακύρωση των αδειών λειτουργίας τριών ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η απόφαση αυτή, η οποία ακύρωσε τη διοικητική πράξη ίδρυσης τριών παραρτημάτων ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων, δεν στρέφεται κατά της συνταγματικότητας του νόμου Πιερρακάκη. Αντιθέτως διατήρησε μια αποστασιοποιημένη στάση, και εστίασε σε συγκεκριμένες...

«Η ακροδεξιά παγίδα της Gen Z»

Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τα τελευταία χρόνια η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο. Το target group 18-24 στις ευρωεκλογές, αλλά και στις εθνικές εκλογές των ευρωπαϊκών χωρών, φαίνεται να στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς τη δεξιά. Είδαμε την άνοδο του Rassemblement National στη Γαλλία, του Vox στην Ισπανία και του AfD στη Γερμανία.  Αυτό αυτόματα αναιρεί την αντίληψη πως η νεολαία είναι «από τη φύση της» ριζοσπαστική και θα φέρει την αλλαγή στον κόσμο. Τι κάνει όμως τους νέους να στρέφονται προς τις δεξιές αντιλήψεις και εκλογικές επιλογές; Κατά πόσο η προπαγάνδα αποτελεί τη φύση του προβλήματος (όπως πάντοτε γίνεται ιστορικά) και κατά πόσο οι ίδιοι οι νέοι στρέφονται αυτόβουλα προς αυτή; Η άνοδος της ακροδεξιάς κυρίως στις νεανικές ηλικίες αποδεικνύει πως η συστημική απογοήτευση, αντί να μεταβάλλεται σε αριστερή χειραφέτηση, καταλήγει σε συντηρητική και αντιδραστική ψήφο. Ο λόγος της κοινωνικής προπαγάνδας εξηγείται με την οικονομική κατάστασ...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Μείωση ορίου εκλογιμότητας: Ριζοσπαστική πρόταση ή ελλειπής μεταρρύθμιση;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 1975 VOL. 5: ΟΙ ΣΥΝΙΣΤΩΣΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για αναθεώρηση του άρθρου 55, παράγραφος 1, του  Συντάγματος φέρνει ξανά στην επικαιρότητα ένα παλιό ερώτημα: αρκεί η μείωση του ορίου  ηλικίας για το δικαίωμα του εκλέγεσθαι από τα 25 στα 21 έτη, ώστε οι νέοι να αποκτήσουν  ουσιαστική παρουσία στα κέντρα λήψης αποφάσεων; Η πρόταση για αναθεώρηση του άρθρου 55 έχει προκαλέσει αφορμή για πλήθος συζητήσεων καθώς αποτελεί τη σημαντικότερη μεταβολή στο δικαίωμα του εκλέγεσθαι εδώ και πολλές δεκαετίες. Το όριο των 25 ετών για την εκλογή βουλευτή ισχύει στην Ελλάδα ήδη από το 1844 και διατηρήθηκε σε όλες τις μεταγενέστερες συνταγματικές ρυθμίσεις. Η μείωσή του στα 21 θα αποτελούσε τη σημαντικότερη μεταβολή του συγκεκριμένου δικαιώματος από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους. Η αλλαγή έχει σαφές κοινωνικοπολιτικό όφελος. Διευρύνει τον κύκλο των υποψηφίων και επιτρέπει σε φοι...

Ελεύθερος πολίτης ή χρήσιμος εργαζόμενος; Η μεγάλη μετατόπιση της εκπαίδευσης

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Τα πανεπιστήμια ολοένα και περισσότερο υποβιβάζουν ανθρωπιστικές σπουδές προς όφελος «χρήσιμων» πτυχίων, κι εμείς καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος είναι ο πρωταρχικός ρόλος της εκπαίδευσης; Η ιδέα ότι η εκπαίδευση οφείλει να διαμορφώνει τον άνθρωπο ως πολίτη και όχι απλώς εργαζόμενο έχει ρίζες στην αρχαία ελληνική έννοια της «παιδείας»: τη διαμόρφωση χαρακτήρα, κρίσης και αρετής.  Η αντίληψη αυτή θεσμοθετήθηκε στα μεσαιωνικά πανεπιστήμια μέσω των «ελεύθερων τεχνών» (liberal arts): του trivium (γραμματική, ρητορική, λογική) και του quadrivium (αριθμητική, γεωμετρία, μουσική, αστρονομία). Ο όρος «liberal» παρέπεμπε στην εκπαίδευση του ελεύθερου πολίτη, σε αντιδιαστολή με την τεχνική κατάρτιση των δούλων ή των τεχνικών. Στις αρχές του 19ου αιώνα, ο Wilhelm von Humboldt διατύπωσε το ιδεώδες της Bildung: την ολόπλευρη καλλιέργεια του ατόμου, όχι ως μέσο προς κάποιον εξωτερικό σκοπό ...