Η ανοησία των προοδευτικών φοιτητικών παρατάξεων

του Αλέξανδρου Μπάρρυ

Μετά από τραυματικά για όλους μας γεγονότα σαν την δολοφονία των Τεμπών και την απειλή που δέχεται όλη η φοιτητική κοινότητα με το αντισυνταγματικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που “de facto” καταργεί το άρθρο δεκαέξι του συντάγματος,θα περίμενε κάποιος πως οι προοδευτικές φοιτητικές δυνάμεις θα συσπειρώνονταν να καταπολεμήσουν αυτήν την κατάσταση και να θέσουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο όραμα για την χώρα.

Αμ δε! Οι φοιτητικές παρατάξεις δυστυχώς παραμένουν ακάθεκτες στην απομόνωση τους και όχι μόνο δεν βλέπουν τα ερείσματα της εποχής ως λόγο ένωσης παρά ως λόγο αποσύνθεσης για τις πιο μικρές και ασήμαντες διαφωνίες. Αντί να κατεβάσουν ενιαία ψηφίσματα για τα θέματα που έχουν σχεδόν πλήρη ταύτιση κάθονται και μαλώνουν για τις λεπτομέρειες αφήνοντας την ιδεοληψία και τον παραταξιακό πατριωτισμό τους να τους κυριεύσει.

Δεν είναι λίγες φορές που κυρίως μια εκ αυτών προτιμάει να κατεβάζει κοινό ψήφισμα με την ΔΑΠ παρά να δέχεται τον διάλογο με τις υπόλοιπες παρατάξεις, που ψηφίζει κατά των καταλήψεων για να πουλήσει το αφήγημα της θεσμικότητας κατά των υπολοίπων. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που μια άλλη προοδευτική παράταξη έχοντας άμεση κατεύθυνση από τα κεντρικά ενός κόμματος αρνείται την οποιαδήποτε συνεργασία βάζοντας υπερβολικά απροσάρμοστους όρους οι οποίοι είναι η ντιρεκτίβα των κεντρικών. Που μάλιστα όταν έρχεται σε θέση εξουσίας παραμελεί τα θέματα του πανεπιστημίου και απλά χρησιμοποιεί την θέση της για να προβάλλει το κόμμα της μέσω πάρτι και εκδηλώσεων.

Η προοδευτική φοιτητική νεολαία χρειάζεται κάτι εντελώς καινούργιο! Κάτι κομματικά ανεξάρτητο, μαχητικό και πάνω απ' όλα ενωτικό. Μια κίνηση η οποία θα θέλει να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από την σημερινή κατάσταση, από την συνεχή πτωτική πορεία του βιοτικού επιπέδου της χώρας που δείχνει πως με την τωρινή πορεία δεν θα υπάρχει μέλλον για τον Έλληνα φοιτητή στην χώρα, από την κρατική ανυπαρξία, αναξιοκρατία, διαφθορά και πελατοκρατία.

Μια χώρα που η ακαδημαϊκή επιτυχία και η ικανότητα δεν πιάνουν μία μπροστά στα κονέ, από την συνεχή υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας προς το άνοιγμα αναξιόπιστων ιδιωτικών ιδρυμάτων για τους έχοντες, ένα σύστημα δηλαδή περιορισμένης κοινωνικής κινητικότητας μιας που κάποιος θα έχει την δυνατότητα απλά να αγοράσει το πτυχίο του και να ανταγωνιστεί σε πλεονεκτική θέση κάποιον που πέρασε στο πανεπιστήμιο με την αξία του.

Για να δημιουργηθεί βεβαίως αυτή η παράταξη θα χρειαστεί θάρρος και σθένος από την μεριά των φοιτητών, κάτι που οι μεγάλες πορείες κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων και η μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις των Τεμπών από το φοιτητικό κίνημα έχει δείξει πως υπάρχει σε πολλούς. Η ανυπαρξία της αντιπολίτευσης και η παρακμή των παραδοσιακών κομμάτων έχει δείξει ένα πράγμα, πως η νέα αλλαγή πρέπει να δημιουργηθεί από τα κάτω, δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε από την κομματική γραφειοκρατία τους ούτε από τους καριερίστες νεολαίους τους να κάνουν αυτοί την πρώτη κίνηση.

Όσοι θέλουμε να δούμε τον ερχομό ενός μέλλοντος που μας αξίζει, όσοι θέλουμε να δούμε μια πραγματική αλλαγή και έχουμε όρεξη για αγώνα, πρέπει να κάνουμε ένα γενναίο βήμα, ένα γενναίο βήμα που έχει την προοπτική να αποδειχθεί μοιραίο και ιστορικό!