Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ανοησία των προοδευτικών φοιτητικών παρατάξεων



του Αλέξανδρου Μπάρρυ

Μετά από τραυματικά για όλους μας γεγονότα σαν την δολοφονία των Τεμπών και την απειλή που δέχεται όλη η φοιτητική κοινότητα με το αντισυνταγματικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που “de facto” καταργεί το άρθρο δεκαέξι του συντάγματος,θα περίμενε κάποιος πως οι προοδευτικές φοιτητικές δυνάμεις θα συσπειρώνονταν να καταπολεμήσουν αυτήν την κατάσταση και να θέσουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο όραμα για την χώρα.

Αμ δε! Οι φοιτητικές παρατάξεις δυστυχώς παραμένουν ακάθεκτες στην απομόνωση τους και όχι μόνο δεν βλέπουν τα ερείσματα της εποχής ως λόγο ένωσης παρά ως λόγο αποσύνθεσης για τις πιο μικρές και ασήμαντες διαφωνίες. Αντί να κατεβάσουν ενιαία ψηφίσματα για τα θέματα που έχουν σχεδόν πλήρη ταύτιση κάθονται και μαλώνουν για τις λεπτομέρειες αφήνοντας την ιδεοληψία και τον παραταξιακό πατριωτισμό τους να τους κυριεύσει.

Δεν είναι λίγες φορές που κυρίως μια εκ αυτών προτιμάει να κατεβάζει κοινό ψήφισμα με την ΔΑΠ παρά να δέχεται τον διάλογο με τις υπόλοιπες παρατάξεις, που ψηφίζει κατά των καταλήψεων για να πουλήσει το αφήγημα της θεσμικότητας κατά των υπολοίπων. Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που μια άλλη προοδευτική παράταξη έχοντας άμεση κατεύθυνση από τα κεντρικά ενός κόμματος αρνείται την οποιαδήποτε συνεργασία βάζοντας υπερβολικά απροσάρμοστους όρους οι οποίοι είναι η ντιρεκτίβα των κεντρικών. Που μάλιστα όταν έρχεται σε θέση εξουσίας παραμελεί τα θέματα του πανεπιστημίου και απλά χρησιμοποιεί την θέση της για να προβάλλει το κόμμα της μέσω πάρτι και εκδηλώσεων.

Η προοδευτική φοιτητική νεολαία χρειάζεται κάτι εντελώς καινούργιο! Κάτι κομματικά ανεξάρτητο, μαχητικό και πάνω απ' όλα ενωτικό. Μια κίνηση η οποία θα θέλει να συσπειρώσει τους απογοητευμένους από την σημερινή κατάσταση, από την συνεχή πτωτική πορεία του βιοτικού επιπέδου της χώρας που δείχνει πως με την τωρινή πορεία δεν θα υπάρχει μέλλον για τον Έλληνα φοιτητή στην χώρα, από την κρατική ανυπαρξία, αναξιοκρατία, διαφθορά και πελατοκρατία.

Μια χώρα που η ακαδημαϊκή επιτυχία και η ικανότητα δεν πιάνουν μία μπροστά στα κονέ, από την συνεχή υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας προς το άνοιγμα αναξιόπιστων ιδιωτικών ιδρυμάτων για τους έχοντες, ένα σύστημα δηλαδή περιορισμένης κοινωνικής κινητικότητας μιας που κάποιος θα έχει την δυνατότητα απλά να αγοράσει το πτυχίο του και να ανταγωνιστεί σε πλεονεκτική θέση κάποιον που πέρασε στο πανεπιστήμιο με την αξία του.

Για να δημιουργηθεί βεβαίως αυτή η παράταξη θα χρειαστεί θάρρος και σθένος από την μεριά των φοιτητών, κάτι που οι μεγάλες πορείες κατά των ιδιωτικών πανεπιστημίων και η μαζική συμμετοχή στις διαδηλώσεις των Τεμπών από το φοιτητικό κίνημα έχει δείξει πως υπάρχει σε πολλούς. Η ανυπαρξία της αντιπολίτευσης και η παρακμή των παραδοσιακών κομμάτων έχει δείξει ένα πράγμα, πως η νέα αλλαγή πρέπει να δημιουργηθεί από τα κάτω, δεν μπορούμε να περιμένουμε ούτε από την κομματική γραφειοκρατία τους ούτε από τους καριερίστες νεολαίους τους να κάνουν αυτοί την πρώτη κίνηση.

Όσοι θέλουμε να δούμε τον ερχομό ενός μέλλοντος που μας αξίζει, όσοι θέλουμε να δούμε μια πραγματική αλλαγή και έχουμε όρεξη για αγώνα, πρέπει να κάνουμε ένα γενναίο βήμα, ένα γενναίο βήμα που έχει την προοπτική να αποδειχθεί μοιραίο και ιστορικό!

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...