Γράφει ο Νικόλας Βίτσος
Οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ διεξάγονται στο μέσο της θητείας του εκάστοτε προέδρου, δύο χρόνια δηλαδή μετά τις προεδρικές εκλογές. Τα αποτελέσματά τους ερμηνεύονται συχνά ως ένα άτυπο δημοψήφισμα για τη δημοφιλία του προέδρου, ενώ οι πολιτικές ισορροπίες που προκύπτουν από αυτές είναι καθοριστικές για τη μάχη του χρίσματος ενόψει της επόμενης προεδρικής αναμέτρησης.
Βέβαια, οι ενδιάμεσες εκλογές έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Αρχικά, καταγράφουν μικρότερη συμμετοχή σε σχέση με τις προεδρικές, με τον μέσο όρο να κινείται γύρω στο 40%, έναντι του 50% έως 60% των προεδρικών εκλογών. Παράλληλα, παρατηρείται ριζική διαφοροποίηση στη συμμετοχή ανάμεσα στις κοινωνικές και οικονομικές ομάδες: το 46% όσων απήχαν έχει ετήσιο εισόδημα κάτω από 30.000 δολάρια, τη στιγμή που μόλις το 19% των ενεργών ψηφοφόρων ανήκει σε αυτό το εισοδηματικό κλιμάκιο.
Επιπλέον, ορισμένες Πολιτείες εκλέγουν σταθερά πολιτικούς από ένα κόμμα που λαμβάνει χαμηλά ποσοστά εκεί στις προεδρικές εκλογές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Βερμόντ, όπου ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης Phil Scott κέρδισε την τρίτη συνεχή θητεία του με 52,4%, την ώρα που το κόμμα του το 2024 εξασφάλισε στην ίδια Πολιτεία μόλις 32%.
Η φετινή εκλογική αναμέτρηση ήταν αναμφίβολα ιδιαίτερη. Καταγράφηκε η υψηλότερη συμμετοχή από το 1914, ενώ οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να επικρατήσουν σε παραδοσιακά κάστρα των αντιπάλων τους. Η επικράτηση των Δημοκρατικών στο Τέξας, το Κάνσας και το Μισισιπί –τρία από τα ισχυρότερα προπύργια του Ρεπουμπλικανικού κόμματος– προκάλεσε ισχυρό σοκ στους συντηρητικούς κύκλους, ενώ ο έλεγχος του Κογκρέσου με μεγάλη πλειοψηφία από τους Δημοκρατικούς ερμηνεύεται ως βαρύ πολιτικό πλήγμα.
Μία από τις βασικές κοινωνικές ομάδες που στήριξαν το Δημοκρατικό κόμμα ήταν οι νέοι κάτω των 30 ετών. Σύμφωνα με τα exit polls, οι Δημοκρατικοί συγκέντρωσαν από 66% έως 70% της νεανικής ψήφου, η οποία αποδείχθηκε καθοριστική σε κρίσιμες αναμετρήσεις, όπως εκείνη για τη Γερουσία στο Μισισιπί. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά η Leela Strong, διευθύντρια του Κέντρου Πληροφόρησης και Έρευνας για την Πολιτική Μάθηση και Συμμετοχή (CIRCLE) στο Κολέγιο Tisch του Πανεπιστημίου Tufts, οι νέοι μπορεί να μην κρίνουν κάθε εκλογική αναμέτρηση, αλλά δεν μπορούν πια να αγνοούνται.
Οι κύριες προτεραιότητες των νέων ψηφοφόρων φέτος ήταν η οικονομία και οι θέσεις εργασίας (52%), η υγειονομική περίθαλψη (42%), ο πόλεμος στο Ιράν (27%), η μετανάστευση (26%) και η κλιματική αλλαγή (21%). Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι το 80% των νέων απαντά πως η Αμερική χρειάζεται πολιτική αλλαγή.
Ωστόσο, η ψήφος των νέων δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη για το Δημοκρατικό κόμμα στις επόμενες εκλογές. Σε πρωτοφανή αριθμό, που αγγίζει το 52% (έναντι περίπου 40% πριν από 30 χρόνια), οι νέοι δηλώνουν πλέον Ανεξάρτητοι. Συνεπώς, η νεανική ψήφος πρέπει να προσεγγίζεται ως ένα ευμετάβλητο σύνολο με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι διαδραματίζει ήδη καθοριστικό ρόλο και μέλλει να αποδειχθεί ακόμα πιο κρίσιμη στο μέλλον.

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου