Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Ποσοστό αποτυχίας»: Γιατί είναι τόσο υψηλό σε ορισμένες περιπτώσεις και πού οφείλεται;

 


ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ

 Γράφει ο Άντρι Ντίσα 

 Ξυπνάει ένας τυπικός φοιτητής ένα πρωί καλοκαιριού. Με μια μπλούζα μόνο στο κρεβάτι του και με δύο τουλάχιστον τσίμπλες στο μάτι του μετά από μια τέλεια έξοδο για ποτό στο κέντρο της Αθήνας («Εκεί», «Destijl», «Studio 24», «Φράου» ή όπου εσείς βάλετε το μυαλό σας). Ανοίγει την εφαρμογή που έχει για τους βαθμούς των μαθημάτων του, και βλέπει σε ένα μάθημα το νούμερο 4. Το 4 είναι ο βαθμός που βλέπει. 

 Και πάει η μέρα του για λίγο περίπατο. «Τι θα πω στους γονείς μου;» και «Πώς θα το περάσω;» και «Μα τι έκανα λάθος;» είναι τρεις από τις πολλές ερωτήσεις που κάνει ο ίδιος συνοδευόμενες από τα απαραίτητα γαλλικά για τον καθηγητή, για το μάθημα, για τα θέματα που μπήκαν. Αν όμως ο καθηγητής τον κόβει επειδή «έτσι γουστάρει»; Αυτό το είχα βιώσει τουλάχιστον δύο φορές. 

Μόνο που φαίνεται πως έχουμε ένα γενικευμένο φαινόμενο. 

Πολλά μαθήματα για τα οποία έχουν βγει βαθμοί έχουν ποσοστά επιτυχίας άνω του 50%. 

Με την πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να πει κανείς ότι «εντάξει, πολλοί δε διάβασαν και πήγανε να τσοντάρουν τελευταία στιγμή τη βάση». Κι όμως, δεν είναι μόνο αυτό. Μάλλον, αυτό πρέπει να είναι το τελευταίο που φταίει σε μια σειρά από άλλα ωραία που συνέβησαν σε αυτήν την εξεταστική. 

Να πάρουμε κάποια παραδείγματα; 

Στη Φιλοσοφική του ΕΚΠΑ και συγκεκριμένα στο τμήμα Ιστορίας-Αρχαιολογίας, είχαμε μαζικά κοψίματα στα μαθήματα «Ελληνική Ιστορία Α» και «Κλασική Αρχαιολογία Β», τα οποία προκάλεσαν κινητοποίησεις του φοιτητικού συλλόγου. Το ακόμη καλύτερο είναι ότι σε επίδειξη γραπτών που πραγματοποιήθηκε χθες 15/7, ο διδάσκων απάντησε απαξιωτικά σε φοιτήτρια η οποία κόπηκε καθώς είναι αναγκασμένη να δουλεύει αντί να πηγαίνει στα μαθήματα ώστε να καλύψει τα αυξημένα κόστη διαβίωσης της πρωτεύουσας, ότι είναι τουρίστες και ότι δεν τον ενδιαφέρει αν δουλεύει κάποιος/α φοιτητής/τρια. Και αυτό καθώς η ύλη βασίζεται στις... παραδόσεις και όχι στα βιβλία και τις σημειώσεις του eclass. 

Στη σχολή ΣΕΜΦΕ του ΕΜΠ, τα ποσοστά αποτυχίας σε «Μηχανική 2» και «Γραμμική Άλγεβρα και Εφαρμογές» του 2ου εξαμήνου ανήλθαν σε 59,4% και 49% αντίστοιχα και ιδίως στο τελευταίο, παρατηρήθηκαν πολλά 3 και 4. Οι φοιτητές εκεί απαιτούν την κανονικοποίηση του ποσοστού. 

Στη Νομική του ΑΠΘ, στο μάθημα των Δικαιοπραξιών, παρατηρήθηκαν ποσοστά αποτυχίας άνω του 55%. Σε σχετική κινητοποίηση ο διδάσκων, απαντώντας στην αιτίαση των φοιτητών που τη συνδέουν με την υποχρεωτική παρακολούθηση του μαθήματος καθώς είναι προαπαιτούμενο με αποτέλεσμα να μη δίνουν τη Σύνθεση Αστικού και Ποινικού Δικαίου, ότι υπάρχει «ελλειπής προετοιμασία». 

Αυτά είναι μόλις τρία παραδείγματα που δείχνουν ότι τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας δεν είναι ένα απλό φαινόμενο που μπορεί να αποδοθεί μόνο σε σκονάκια ή στην ελλειπή προετοιμασία. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι που συνθέτουν μια τόσο αποκαρδιωτική εικόνα στις εξεταστικές:

1. Τα φαινόμενα αυθαιρεσίας των διδασκόντων-εισηγητών των θεμάτων. Οι παραπάνω καθηγητές και πολλοί άλλοι έχουν την εντύπωση ότι οι φοιτητές δεν δουλεύουν και ότι έχουν χρόνο αρκετό για να προετοιμαστούν και να δώσουν το μάθημα. Και για αυτό μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και να επιβάλλουν απαγορεύσεις (τουαλέτα) ή να δυσκολεύουν αρκετά τα θέματα ή να κάνουν micromanagement (σκόπιμη αλλαγή θέσεων ή ανιχνευτές κινητού). 

Αυτό είναι αλήθεια μόλις για μια μερίδα φοιτητών, οι γονείς των οποίων, έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν οικονομικά τις σπουδές των παιδιών τους. Οι οποίες στη περίπτωση των δημόσιων πανεπιστημίων είναι ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ εκτός από τα δίδακτρα στα προπτυχιακά, τα οποία δεν υπάρχουν γιατί είναι δωρεάν οι σπουδές (ακόμα). Όμως οι περισσότεροι γονείς στην Ελλάδα, από τα χρόνια του μνημονίου ακόμα, δεν έχουν τη δυνατότητα να τις υποστηρίξουν, οπότε καταλήγουν να εισχωρήσουν στη δεύτερη περίπτωση. 

2. Η αναγκαστική δουλειά για τους φοιτητές. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, η δουλειά για τους φοιτητές θα έπρεπε να είναι μια προαιρετική επιλογή και αυτή για να μπορούν να αποκτήσουν εφόδια για την αγορά εργασίας παράλληλα με τις σπουδές τους και τη φοιτητική ζωή που τις συνοδεύει. Στην Ελλάδα, φαίνεται πως είναι μια επιβεβλημένη επιλογή για να τα βγάλουν πέρα όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να υποστηριχθούν είτε από το κράτος είτε από τους γονείς τους. 

Και σε αυτήν την επιλογή προχωρούν ακόμη περισσότεροι φοιτητές, ιδίως όταν ο πληθωρισμός στην Ελλάδα για τον φετινό Ιούνιο ανήλθε σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ στο 4,4% και η ανεργία των νέων ηλικίας 15-24 στο 16,8%. 

3. Η εντατικοποίηση των σπουδών. Ένα όχι και τόσο αρμονικό μείγμα μέτρων και πρακτικών, όπως οι διαγραφές, τα πειθαρχικά, το εντατικό πρόγραμμα μαθημάτων, οι ασφυκτικές -καμιά φορά- προθεσμίες για τις εργασίες και βεβαίως η εργασία ταυτόχρονα με τις σπουδές, δημιουργούν ένα πλαίσιο άγχους και μόνιμης ανησυχίας για τους φοιτητές οι οποίοι βλέπουν τη φοιτητική ζωή σαν κάτι πιο αγχωτικό από αυτό που φαντάζονταν. 

4. Η ελλειπής προετοιμασία. Υπάρχει και ένα κομμάτι φοιτητών οι οποίοι το βλέπουν το θέμα σε μια φάση τύπου «yolo» και αράζουν περιμένοντας τη θεία επιφοίτηση ή τα σκονάκια να τους δώσουν τόπο στο άραγμα και να περάσουν με τη βάση. Θυμηθείτε εκείνο το περιστατικό στο Πανεπιστήμιο Κρήτης όπου ένα μάθημα είχε υψηλά ποσοστά αποτυχίας, επειδή οι φοιτητές έκαναν σκονάκια. Όμως είναι μικρό αυτό το ποσοστό και σίγουρα ευθύνεται λιγότερο για το γεγονός ότι παρατηρούνται υψηλά ποσοστά αποτυχίας. 

Όλα αυτά συνηγορούν στο γεγονός ότι η κατάσταση που διαμορφώνεται με τις εξεταστικές στις σχολές είναι μια μικρογραφία του τι συμβαίνει ευρύτερα στην εκπαίδευση. Ωστόσο, το ερώτημα είναι: επιτρέπουμε τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας ή παίρνουμε πρωτοβουλίες τόσο οι ίδιοι όσο και οι φοιτητές ως συλλογικότητα ώστε να περιοριστούν τα φαινόμενα που οδηγούν σε αυτά τα ποσοστά; 

Υ.Γ. Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από την επίσκεψη κυβερνητικού κλιμακίου στην Ιατρική του ΑΠΘ, όπου εκεί -ΑΠΘ- γίνεται προσπάθεια εκσυγχρονισμού των εξετάσεων που δίνουν οι φοιτητές χρησιμοποιώντας τάμπλετ που διαθέτει το ίδρυμα. Μια θετική προσπάθεια -από θέση αρχής- η οποία δεν πρέπει να γίνει αφορμή για επιπλέον αυθαιρεσίες. 

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...