Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το κυλικείο της Νομικής άνοιξε!

 


του Γιάννη Γεωργιάδη

Στην ιστορία του ΕΚΠΑ και ιδιαίτερα της Νομικής ανήκει και η ιστορία του κυλικείου, το οποίο για χρόνια ήταν κλειστό και άνοιξε φέτος δυναμικά. Ήδη οι φοιτητές, από την πρώτη μέρα, έχουν εκφράσει υποστήριξη (ως πελάτες) ή αποδοκιμασία (με οργανωμένη διαδήλωση έξω από το κυλικείο).

Μετά από πολύ καιρό το Κυλικείο της Νομικής άνοιξε και οι φοιτητές των τμημάτων που συστεγάζονται με το τμήμα της Νομικής ΕΚΠΑ δεν έχασαν ευκαιρία να το επισκεφθούν. Στις 2 Ιουλίου και ώρα 11 π.μ. η ιστορία για το κτίριο ΝΟΠΕ αλλάζει. Ήταν ένα έργο με κοινή συναίνεση των περισσότερων τμηματικών παρατάξεων (μεταξύ αυτών της ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και ΑΝΕΦ, άλλο αν οι παρατάξεις διαπληκτίζονται για το ποια είχε την ιδέα).

Οι νέες εγκαταστάσεις, φυσικά, διαφέρουν από την παλιά κατάσταση. Για πολύ καιρό ήταν εγκαταλελειμμένο, γεμάτο από πράγματα που οι διαχειριστές του «αυτοδιαχειριζόμενου» κυλικείου είχαν ανάγκη. Σήμερα, αυτά τα δεδομένα άλλαξαν. Οι εγκαταστάσεις του νέου κυλικείου διαθέτουν το κυλικείο, με τραπεζοκαθίσματα και προσφορά εδεσμάτων και αφεψιμάτων, μία αίθουσα σεμιναρίων αλλά και ιατρείο. Το ιατρείο, λέγεται ότι, θα μεταφερθεί από τη Λέσχη που εδρεύει στην Ιπποκράτους (και που στεγάζεται ο Πολιτιστικός Όμιλος «ΠΟΦΠΑ») στο χώρο που διατίθεται εντός του κυλικείου.

Η ιστορία αυτού του κυλικείου είναι μικρή, αλλά σημαντική ακόμα και για τον Ελληνικό λαό, υπό μία στενότατη έννοια. Με την άστατη κατάσταση που επικρατούσε το 2008 και τον χαμό του Γρηγορόπουλου ο χώρος της σχολής έγινε κέντρο συγκέντρωσης διαδηλωτών (με την δημοσιογραφική σημασία, «αναρχικών»). Αργότερα, το 2012, ο χώρος του κυλικείου ανακηρύχθηκε «αυτοδιαχειριζόμενος». Από το 2012 μέχρι και τις 2 Ιουλίου του 2025, ο χώρος παρέμεινε αχρησιμοποίητος και μη προσβάσιμος στο ευρύ κοινό. Στις αρχές Ιουνίου, οι ήδη πραγματοποιημένες καταλήψεις, αλλά και οι τότε προτιθέμενες οδήγησαν στην κατάληψη του κτιρίου ΝΟΠΕ από την ΕΛΑΣ (ακρωνύμια της ΕΛληνικής ΑΣτυνομίας). Οι (εξακριβωμένες) πληροφορίες δίνουν ότι η ΕΛΑΣ έκοψε τα πόμολα από τις εξωτερικές πόρτες των εξόδων κινδύνων που οδηγούν στην εξωτερική σκάλα του κτιρίου, ενώ αυτές οι σκάλες οδηγούν στην αυλή, στο χώρο του κυλικείου και στην είσοδο από την οδό Μασσαλίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η είσοδος κλειδώθηκε.

Οι ενέργειες της ΕΛΑΣ είχαν ξεκάθαρο σκοπό. Μία μερίδα των φοιτητικών παρατάξεων, επωφελούμενη από την ύπαρξη του «αυτοδιαχειριζόμενου» κυλικείου, διαφωνούσε με την οργάνωση του κυλικείου από τις αρχές του ΕΚΠΑ. Επικαλούμενοι «αριστερές» απόψεις, οι φοιτητές εκφράζουν «επιβολή» και «”βίαιη” άσκηση εξουσίας» εις βάρος τους. Τη διαφωνία τους εξέφρασαν το Ελευθεριακό Σχήμα ΝΟΠΕ, οι οποίοι ανακοίνωσαν τη διαδήλωσή τους την ημέρα των εγκαινίων του κυλικείου, όπως και το κάλεσμα των φοιτητών. Συνολικά, σημειώθηκαν 20-30 φοιτητές, οι οποίοι με πανό αντέταξαν τις απόψεις τους και τη συνείδησή τους απέναντι στη θέληση της διεύθυνσης του ΕΚΠΑ.

Στο σημείο του κυλικείου, στις 2 Ιουλίου, βρέθηκε επίσης η Υπουργός Παιδείας, Σοφία Ζαχαράκη, ο πρύτανης του ΕΚΠΑ, Γεράσιμος Σιάσος και τα υπόλοιπα μέλη της πρυτανείας. Το Students Politics Insighters είχε ήδη σπεύσει την ίδια μέρα να σας ενημερώσει για τα γεγονότα, ενώ με ζωντανή εκπομπή στις 5 Ιουλίου, ο ιδρυτής και επικεφαλής του SPI (τα αρχικά του Students Politics Insighters) Άντρι Ντίσα ενημέρωσε το κοινό λεπτομερώς. Άλλωστε...αυτή είναι η δουλειά μας: να σας ενημερώνουμε για κάθε φοιτητικό νέο!

Μείνετε συντονισμένοι εδώ, στο SPI, για περισσότερες εξελίξεις!

Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Κρατική υποχρηματοδότηση ή εσωτερική κακοδιαχείριση; Πού οφείλονται οι παθογένειες των ελληνικών ΑΕΙ;

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Εξοπλισμός δεκαπενταετίας, εγκαταλελειμμένες εστίες, πτώσεις σοβάδων και φοιτητές που κάθονται στο πάτωμα ενός αμφιθεάτρου χωρίς κλιματισμό είναι μερικές τυπικές εικόνες σε ένα ελληνικό ΑΕΙ.  Παρατηρούμε ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: ιδρύματα με υψηλές θέσεις σε παγκόσμιες κατατάξεις που διακρίνονται διεθνώς για το ερευνητικό τους έργο διατηρούν τις επιδόσεις τους σχεδόν αποκλειστικά χάρη στην ατομική προσπάθεια των ανθρώπων τους παρά σε δομική υποστήριξη. Σε ποιους παράγοντες οφείλονται αυτές οι χρόνιες παθογένειες; Τι διαστάσεις έχει η υποχρηματοδότηση και τι ευθύνη φέρουν τα ίδια τα ιδρύματα; Όσον αφορά την κρατική μέριμνα, τα δεδομένα είναι σαφή: η Ελλάδα όχι μόνο βρίσκεται στο κάτω άκρο της ΕΕ, αλλά σε πολλές μετρικές αποτελεί ακραίο outlier στον αναπτυγμένο κόσμο.  Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα και τη UNESCO, οι δημόσιες δαπάνες για την ανώτατη εκπαίδευση ανά φοιτητή ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ την περίοδο 2010- 2019 στην Ελλάδα ήτ...

Κατάργηση ή όχι των Πανελλαδικών; Το ψευτοδίλημμα πίσω από μια συζήτηση 30 ετών

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Σε μία σπάνια σύγκλιση, τα κόμματα συμφωνούν ότι το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων χρειάζεται σοβαρές μεταρρυθμίσεις. Πίσω όμως από αυτή τη φαινομενική ομοφωνία, κρύβεται ένα σχέδιο που τρεις γενιές πολιτικών δοκίμασαν και εγκατέλειψαν, αφήνοντας ανοιχτά δύσκολα ερωτήματα. Πριν μερικές εβδομάδες, ο Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος του νεοσύστατου ΕΛ.Α.Σ., δεσμεύτηκε για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Δεν είναι ο μόνος. Η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ προανήγγειλε πρόσφατα το πλάνο του «Εθνικού Απολυτηρίου» («ΕθΑπ»), επιδιώκοντας ένα σύστημα που θα δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στους βαθμούς του Λυκείου και στις σχολικές εξετάσεις. Τέτοιες συζητήσεις δεν είναι καινούργιες. Η ιδέα ενός Εθνικού Απολυτηρίου είχε σχεδιαστεί από τον Γ. Παπανδρέου (υπ. Παιδείας 1994-96), στο «Νέο Σχολείο» της Άννας Διαμαντοπούλου (2009-12), σε προγράμματα ΠΑΣΟΚ (2008) και ΝΔ (2018), και στο πόρισμα της Επιτροπής Λιάκου επί ΣΥΡΙΖΑ (2016), χωρίς ποτέ να εφαρμοστεί, λόγω έλλειψης...

«Ποσοστό αποτυχίας»: Γιατί είναι τόσο υψηλό σε ορισμένες περιπτώσεις και πού οφείλεται;

  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ  Γράφει ο Άντρι Ντίσα    Ξυπνάει ένας τυπικός φοιτητής ένα πρωί καλοκαιριού. Με μια μπλούζα μόνο στο κρεβάτι του και με δύο τουλάχιστον τσίμπλες στο μάτι του μετά από μια τέλεια έξοδο για ποτό στο κέντρο της Αθήνας («Εκεί», «Destijl», «Studio 24», «Φράου» ή όπου εσείς βάλετε το μυαλό σας). Ανοίγει την εφαρμογή που έχει για τους βαθμούς των μαθημάτων του, και βλέπει σε ένα μάθημα το νούμερο 4. Το 4 είναι ο βαθμός που βλέπει.   Και πάει η μέρα του για λίγο περίπατο. «Τι θα πω στους γονείς μου;» και «Πώς θα το περάσω;» και «Μα τι έκανα λάθος;» είναι τρεις από τις πολλές ερωτήσεις που κάνει ο ίδιος συνοδευόμενες από τα απαραίτητα γαλλικά για τον καθηγητή, για το μάθημα, για τα θέματα που μπήκαν. Αν όμως ο καθηγητής τον κόβει επειδή «έτσι γουστάρει»; Αυτό το είχα βιώσει τουλάχιστον δύο φορές.  Μόνο που φαίνεται πως έχουμε ένα γενικευμένο φαινόμενο.  Πολλά μαθήματα για τα οποία έχουν βγει βαθμοί έχουν ποσοστά επιτυχ...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Η ανοησία των προοδευτικών φοιτητικών παρατάξεων

του Αλέξανδρου Μπάρρυ Μετά από τραυματικά για όλους μας γεγονότα σαν την δολοφονία των Τεμπών και την απειλή που δέχεται όλη η φοιτητική κοινότητα με το αντισυνταγματικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια που “de facto” καταργεί το άρθρο δεκαέξι του συντάγματος,θα περίμενε κάποιος πως οι προοδευτικές φοιτητικές δυνάμεις θα συσπειρώνονταν να καταπολεμήσουν αυτήν την κατάσταση και να θέσουν τα θεμέλια για ένα καινούργιο όραμα για την χώρα. Αμ δε! Οι φοιτητικές παρατάξεις δυστυχώς παραμένουν ακάθεκτες στην απομόνωση τους και όχι μόνο δεν βλέπουν τα ερείσματα της εποχής ως λόγο ένωσης παρά ως λόγο αποσύνθεσης για τις πιο μικρές και ασήμαντες διαφωνίες. Αντί να κατεβάσουν ενιαία ψηφίσματα για τα θέματα που έχουν σχεδόν πλήρη ταύτιση κάθονται και μαλώνουν για τις λεπτομέρειες αφήνοντας την ιδεοληψία και τον παραταξιακό πατριωτισμό τους να τους κυριεύσει. Δεν είναι λίγες φορές που κυρίως μια εκ αυτών προτιμάει να κατεβάζει κοινό ψήφισμα με την ΔΑΠ παρά να δέχεται τον διάλο...