Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΡΑ: Η απάντηση μεταξύ των απολιτικών και κομματικών παρατάξεων ή μία μάταιη προσπάθεια;



Γράφει ο Αλέξανδρος Μπάρρυ


Στο προηγούμενο μου άρθρο ανέλυσα το “φάντασμα” των ανεξάρτητων. Στο σημερινό μου άρθρο ευελπιστώ να αναλύσω τους “Ghostbusters”, μία νέα δύναμη πάλι στο Πάντειο, (αμάν πια με τις πρωτοπορίες σε αυτό το Πανεπιστήμιο!) το ΕΡΑ.


Μιλώντας με εν@ εκπρόσωπ@ τους μου είπε πως το ΕΡΑ (Ενωτικό Ρεύμα Αριστερών Φοιτητών Παντείου) ξεκίνησε διότι, “Ως πρωτοετείς φοιτητές συνειδητοποιήσαμε πως στο πανεπιστήμιο μας δεν υπάρχει καμία πολιτική δύναμη η οποία να μας εκφράζει και πως ο φοιτητικός συνδικαλισμός είχε φτάσει σε ένα τέλμα.” 


Συγκεκριμένα σε συνεργασία με το ΔΙΚΤΥΟ σχημάτισαν έναν κοινό φορέα με όπως μας είπαν “με ιδεολογική πυξίδα την ελευθερία, την δημοκρατία και τον σοσιαλισμό” και με σκοπό “να εκφράσουν τα αιτήματα των φοιτητών και να αγωνιστούν για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο μέσω του φοιτητικού συλλόγου, βάζοντας ένα τέλος στην αξιοποίηση του για την προώθηση κομματικών συμφερόντων”


So far so good, που λένε where I'm from, όμως αν εξαιρέσουμε την ιδεολογική τους αναφορά αυτά δεν λένε και οι ΑΝΕΦ; Σε σχετική ερώτηση μας απάντησε τ@ εκπρόσωπ@ τους, πως σε αντίθεση με τους ανεξάρτητους το ΕΡΑ είναι συνειδητό ως προς τον συσχετισμό της κεντρικής πολιτικής και του φοιτητικού συνδικαλισμού.


Καταγγέλλοντας τις απειλές της πρυτανείας να αυξήσει την επιτήρηση των φοιτητών, στο πλαίσιο των κυβερνητικών μέτρων για την ασφάλεια στα ΑΕΙ, συγκεκριμένα απειλώντας πως θα βάλει κάμερα στην κεντρική είσοδο του Παντείου. Η ΕΡΑ επίσης καταγγέλλει την θέληση της κυβέρνησης να βάλει αστυνομία στα πανεπιστήμια και την όπως μας είπαν στοχευμένη υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προς όφελος της προώθησης των ιδιωτικών πανεπιστημίων.


Συγκεκριμένα τ@ εκπρόσωπ@ του ΕΡΑ μας είπε πως ενώ οι ανεξάρτητοι έχουν φέρει μια πανεπιστήμιο - κεντρική προσέγγιση στον φοιτητικό συνδικαλισμό που έλειπε, την φέρνουν χωρίς το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο που χρειάζεται αυτή η κίνηση λέγοντας μας μάλιστα πως ακόμη κι αν οι ανεξάρτητοι κατάφερναν με κάποιον τρόπο τις επιδιώξεις τους τα πανεπιστήμια δεν θα ήταν παρά “ουτοπικές νησίδες μέσα σε μία κοινωνία κόλαση”. Το ΕΡΑ αγωνίζεται για την δημοκρατία και τον σοσιαλισμό εντός και εκτός Πανεπιστημίου κάτι που δεν κάνει καμία ανεξάρτητη παράταξη.


Ύψιστα σημαντική μας είπαν πως θεωρούν και την πολιτική ζύμωση των μελών τους, διαβάζοντας βιβλία εντός της ευρύτερης μαρξιστικής ομπρέλας και οργανώνοντας πολιτικές συζητήσεις από τις οποίες ακόμη κι αν υπάρχουν διαφωνίες υπάρχει πάντα διάθεση για συνδιαμόρφωση, απορρίπτοντας τον ιδεολογικό δογματισμό της ΚΝΕ.


Συγκεκριμένα μας είπαν πως “διαφωνούν με την αυστηρή ιδεολογική κατήχηση της ΚΝΕ όπως και με την “τελείως απολιτίκ προσέγγιση της ΠΑΣΠ”. Το ΕΡΑ “είναι ανοιχτό να ακούσει διαφορετικές απόψεις εντός του δημοκρατικού και σοσιαλιστικού τόξου και μέσω αυτών να γίνουν εποικοδομητικοί διάλογοι”. 


Δηλαδή το ΕΡΑ θέλει να βρει τον χρυσό κανόνα μεταξύ της κομματικής εκμετάλλευσης του φοιτητικού συνδικαλισμού και της απολιτικής συνδικαλιστικής προσέγγισης, γίνοντας μία ακομμάτιστη αλλά και βαθύτατα πολιτική οργάνωση εντός του Πανεπιστημίου.


Συνδυάζοντας τις ανάγκες του Πανεπιστημίου όπως “τις καταρρέουσες κτιριακές υποδομές” και την ανάγκη “για τη διατήρηση και την επέκταση των δωρεάν μεταπτυχιακών του Παντείου” με τον αγώνα για τα θέματα της κεντρικής πολιτικής όπως το έγκλημα των Τεμπών, την οικονομική υποβάθμιση των δημοσίων πανεπιστημίων και την εναντίωση στον νεοφιλελευθερισμό.


Συγκεκριμένα λένε πως “είναι η μόνη δύναμη που έδωσε στους φοιτητές τη δυνατότητα όχι απλώς να πουν τα παράπονά τους αλλά να αναδείξουν παθογένειες και να προτείνουν λύσεις”.


Φυσικά όμως το ΕΡΑ δεν ανακάλυψε τον τροχό. Αυτό που προτείνουν το έχουν προσπαθήσει πολλές άλλες ανεξάρτητες καλοπροαίρετες και κακοπροαίρετες φοιτητικές παρατάξεις.


Μπροστά σε παρατάξεις σαν την ATTACK, την Ρωγμή και την ΑΡΑΣ θα έχουν σκληρό ανταγωνισμό και θα πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα την υπεροχή τους, όπως επίσης και την ανθεκτικότητα τους απέναντι σε οπορτουνιστικά και οργανωμένα εισοδιστικά στοιχεία.


Να μην αφήσουν τον εαυτό τους να εκφυλιστούν σαν την ΑΡΑΣ, ούτε να περιθωριοποιηθούν σαν τα υπόλοιπα παρόμοιά τους σχήματα. Να αποδείξουν πως ο ανεξάρτητος και ιδεολογικά φορτισμένος συνδικαλισμός όχι μονάχα μπορεί να υπάρξει αλλά μπορεί και να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά των φοιτητών, να γίνει πρώτη δύναμη όπως προσωπικά πιστεύω πως του αξίζει.


Μέχρι τότε όμως τους εύχομαι καλό κουράγιο και καλό αγώνα. Τους εύχομαι να λύσουν τον γόρδιο δεσμό που τόσες άλλες παρόμοιες με αυτούς παρατάξεις δεν έχουν καταφέρει από την αρχή της μεταπολίτευσης ή αν δεν τα καταφέρουν και είναι γραφτό στην μοίρα τους να υπάρξουν ως ένας όμορφος διάττοντας αστέρας τουλάχιστον να ωφελήσουν το πανεπιστήμιό τους και το γενικότερο φοιτητικό κίνημα κατά την διάρκεια της ύπαρξης τους.


Βενσερέμος!


Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...