Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

52 χρόνια μετά, η πολιτική πρέπει να ξαναβρεί τον ίσκιο της



Γράφει ο Άντρι Ντίσα

Το παρακάτω άρθρο είναι άρθρο γνώμης του συντελεστή και σε καμία περίπτωση δεν συμβαδίζει απαραίτητα με τις συντακτικές αποφάσεις του Student Politics Insighters. 

Η φετινή 52η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η οποία έβαλε τα θεμέλια για το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας που εγκαθιδρύθηκε το 1967, ήταν για τον γράφοντα η αφορμή να συζητήσουμε ξανά, το τι συνιστά μια ορθώς λειτουργική κοινοβουλευτική δημοκρατία. 

Αυτή η συζήτηση νοείται να γίνει έχοντας όλους τους πολιτικούς παίκτες στο ίδιο τραπέζι και στο ίδιο μετερίζι. Πολιτικοί παίκτες νοούνται η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση, η ελάσσονα αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα σωματεία, τα πανεπιστήμια, τα μέσα ενημέρωσης. Αυτοί λογίζονται ως πολιτικοί παίκτες. 

Μόνο που 52 χρόνια μετά, αυτοί οι πολιτικοί παίκτες δεν παίζουν «παιχνίδι» από την ίδια θέση. Η κυβέρνηση έχει πάρει το αλυσοπρίονο αλά Χαβιέρ Μιλέι και «πριονίζει» πρακτικά πολλές από τις εναπομείνασες προστασίες και δικαιώματα που κατοχυρώνει το Σύνταγμα του 1975, όπως τροποποιήθηκε το 2019, όπως το δικαίωμα στο 8ωρο, το πανεπιστημιακό άσυλο, η ανεξαρτησία των μέσων ενημέρωσης, οι προστασίες απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι.

Από την άλλη, τόσο η αξιωματική όσο και η ελάσσονα αντιπολίτευση, όχι μόνο εμφανίζονται αλλά και είναι αδύναμες να εφαρμόσουν ένα εναλλακτικό σχέδιο το οποίο να βρίσκει τον κόσμο να συμφωνεί. Ένα σχέδιο που θα βάζει τον αδύναμο στο ίδιο τραπέζι με τον ισχυρό και θα έχει όχι μόνο αγοραστική δύναμη, κάτι που είναι απαραίτητο στο καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και την ικανότητα να μπορεί να ασκεί τα δικαιώματά του ως πραγματικά ελεύθερος πολίτης. Ένα σχέδιο που να απαντά στα οξυμένα προβλήματα που υπάρχουν στη παιδεία, την υγεία, τις μεταφορές, τη δικαιοσύνη. 

Για αυτό η Αριστερά και η (Ακρο)Δεξιά πορεύονται με δεκάδες παίκτες σε κάθε πλευρά, αλλά και «μετά Χριστόν προφήτες» όπως οι πρώην πρωθυπουργοί Σαμαράς και Τσίπρας, οι οποίοι ψάχνουν τρόπο να ξαναμπούν σε αυτό το τραπέζι ως συνομιλητές με το σύστημα. 

Και για αυτό επίσης, η Αριστερά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σιχάθηκε πραγματικά να παρακολουθεί ανθρώπους που εκφράζονται στο όνομά της (ΑΡΑΣ) να ξυλοκοπούν έτερους πολιτικούς αντιπάλους, επειδή απλώς δεν τους πάνε (αναρχικοί στη προκειμένη περίπτωση). Και η άλλοτε ηχηρή και άλλοτε σιωπηλή αποδοκιμασία της πρώτης, τόσο τη Κυριακή όσο και σήμερα Δευτέρα, από την υγιή πλειονότητα των πολιτών, δείχνει ότι και για την Αριστερά ήρθε η ώρα να επιβάλλει τα όριά της στον πολιτικό διάλογο. 

Εν τω μεταξύ, τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι, τα σωματεία και τα πανεπιστήμια, εμφανίζονται πιο αποδυναμωμένα από ποτέ με τις ευλογίες τόσο της κυβέρνησης όσο και των διάφορων «ομάδων» που αποπροσανατολίζουν τη συζήτηση για τα πιο σημαντικά θέματα που απασχολούν τους φοιτητές ειδικότερα αλλά και τη νέα γενιά γενικότερα. Η όξυνση της καταστολής απέναντι στους φοιτητές, οι διαγραφές, τα πειθαρχικά και η απελευθέρωση «μέσω Λαμίας» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης από το κρατικό μονοπώλιο συνιστούν την καλύτερη περίπτωση οργής. 

Και τέλος, τα μέσα ενημέρωσης και η δικαιοσύνη, κάνουν το καλύτερο που μπορούν στις περισσότερες περιπτώσεις, ώστε να λειτουργούν ως «βαλβίδες αποσυμπίεσης» της αυξανόμενης οργής των πολιτών για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Αυτό το είδαμε ειδικά στη πρώτη κυβέρνηση Μητσοτάκη κατά τη διάρκεια της πανδημίας. 

Τώρα, όλο και περισσότερα μέσα ενημέρωσης στέκονται στο ύψος των περιστάσεων αν και αυτό πρέπει να συμβαίνει ανεξαρτήτως χρώματος κυβέρνησης. Η στάση αυτή επιβεβαιώνει όσους μιλούσαν με σκληρή γλώσσα για το γεγονός ότι τα ΜΜΕ δεν έλεγχαν τις κυβερνητικές πολιτικές. 

Αν θέλουμε λοιπόν το μήνυμα του Πολυτεχνείου για «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» να πάρει ξανά ουσιαστική υπόσταση, τότε πρέπει το ίδιο το πολιτικό σύστημα να περάσει από το μέτρο που επιθυμεί η κυβέρνηση για τους τομείς της δημόσιας ζωής οι οποίοι δεν υποκλίνονται σε κάθε επικοινωνιακή της κίνηση: την αξιολόγηση. 

 



Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...