Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι φοιτητές φλέγονται και η κυβέρνηση παίζει την άρπα της

Γράφει ο Αλέξανδρος Μπάρρυ

Η αντίδραση από την αρχή της πρότασης του αντισυνταγματικού νόμου Πιερρακάκη για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας ήταν τεράστια και αυτή η φλόγα ακόμη δεν δείχνει σημάδια πως σβήνει.

Οι φοιτητές για πάνω από έναν χρόνο βρίσκονται στους δρόμους αντιστεκόμενοι στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, την εξαγορά της γνώσης, την επερχόμενη εξαθλίωση της δημόσιας παιδείας. Οι φοιτητές έχουν δει την κατάληξη της δημόσιας υγείας, όταν “άνοιξε η μπίζνα” για τα ιδιωτικά ιατρεία, τον τρόπο που το ελληνικό κράτος χρησιμοποίησε την ύπαρξη τους ως δικαιολογία αποδόμησης της δημόσιας υγείας, λέγοντας στους ασθενείς πως αν δεν τους αρέσει υπάρχει και το ιδιωτικό.

Επίσης οι φοιτητές είδαν το προσές πριν τον νόμο Πιερρακάκη, την ελάχιστη βάση εισαγωγής όπως και την αλλαγή βαθμού δυσκολίας των πανελληνίων. Το πώς η κυβέρνηση πολύ πριν φέρει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ετοίμασε τον χώρο για την πελατεία τους. Είδαν εξίσου το πώς η κυβέρνηση αναδεικνύοντας μεμονωμένα περιστατικά παραβατικότητας ή την “βρωμιά” στα πανεπιστήμια είχε προ πολλού την επιδίωξη της απομυθοποίησης τους από την κοινή γνώμη.

Οι φοιτητές βρίσκονται και θα συνεχίσουν να βρίσκονται στους δρόμους πολύ απλά επειδή ξέρουν τι έρχεται και παρά τις παρακλήσεις της κυβέρνησης και του κυβερνητικού φοιτητικού συνδικαλισμού για “ηρεμία” και το τέλος των καταλήψεων, οι φοιτητές θα συνεχίσουν τον αγώνα με κάθε μέσο μέχρι την κατάργηση του νόμου Πιερρακάκη και τον σεβασμό του άρθρου 16, την άρση της απαξίωσης της δημόσιας παιδείας.

Δεν μπορεί επίσης να μην αναφερθεί η εξαπάτηση που επιχείρησε η κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ της πως δήθεν περιμένει το Yale και το Harvard να έρθουν στην Ελλάδα και εμείς τους κρατάμε την πόρτα (παρότι αυτά τα πανεπιστήμια δεν έχουν πουθενά αλλού παραρτήματα) και στην πραγματικότητα τα ιδιωτικά ιδρύματα που ήρθαν στην Ελλάδα βρίσκονται στον «πάτο» των global ranking και αντί να στεγάζονται σε μεγάλα και σύγχρονα campus όπως υποσχόταν η κυβέρνηση, στεγάζονται σε χώρους πρώην γραφείων.

Η κυβέρνηση όχι μόνο θέλει την αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά ταυτόχρονα η εναλλακτική που προσφέρει δεν θα μπορούσε να αναφερθεί ως κάτι παραπάνω από μια μετα-λυκειακή εκπαίδευση. Ένας χώρος μηδενικής επιστημονικής αξίας, μια επανεφεύρεση των κολλεγίων, των ίδιων κολλεγίων που στις εκδηλώσεις τους προσκαλούν τεράστια ονόματα της ακαδημίας όπως ο Αλέξανδρος Κοψιάλης και βρίσκονται έτη φωτός μακριά σε όλα τα metrics από τα δημόσια ΑΕΙ.

Χυδαίο είναι επίσης το πώς η αυτοαποκαλούμενη “κυβέρνηση των αρίστων” θέλει με έναν νόμο και ένα άρθρο να καταργήσει την ελάχιστη αξιοκρατία που υπάρχει στην χώρα μας. Το πως θέλει δικηγόροι, γιατροί και καθηγητές να βγαίνουν με αγορασμένα πτυχία, το πως η επίπονη προσπάθεια μερικών για να περάσουν σε αυτές τις σχολές θα αποκτήσει καρτελάκι τιμής.

Μια πραγματικότητα που θα σκοτώσει δια πάντως την κοινωνική κινητικότητα στην χώρα μας, που θα δημιουργήσει μια κοινωνία όπου αν γεννηθείς φτωχός δεν θα έχεις κανένα μέσο κοινωνικής αναρρίχησης, παρά θα καταδικαστείς για πάντα να ζεις στην τωρινή σου μίζερη κατάσταση.

Μια πραγματικότητα που μέχρι και ένας λειτουργικά αναλφάβητος θα μπορεί να γίνει δικηγόρος, που θα μπορεί να πιάσει στα χέρια του νυστέρι επειδή έτυχε να μεγαλώσει σε μία εύπορη οικογένεια. Μια πραγματικότητα χάος για την χώρα και κυρίως για τους μη προνομιούχους της κοινωνίας μας.

Ζήτω στον αγώνα των φοιτητών! Μακάρι αυτός ο αγώνας να μην σταματήσει μέχρι την τελική νίκη, μια νίκη που για να είναι νίκη δεν θα πρέπει να είναι μονάχα η επιστροφή του προηγούμενου status quo παρά ένα νέο ενισχυμένο σύστημα αποκλειστικά δημόσιας εκπαίδευσης!


Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...