Του Αλέξανδρου Μπάρρυ
Η αντίδραση από την αρχή της πρότασης του αντισυνταγματικού νόμου Πιερρακάκη για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας ήταν τεράστια και αυτή η φλόγα ακόμη δεν δείχνει σημάδια πως σβήνει.
Οι φοιτητές για πάνω από έναν χρόνο βρίσκονται στους δρόμους αντιστεκόμενοι στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, την εξαγορά της γνώσης, την επερχόμενη εξαθλίωση της δημόσιας παιδείας. Οι φοιτητές έχουν δει την κατάληξη της δημόσιας υγείας, όταν “άνοιξε η μπίζνα” για τα ιδιωτικά ιατρεία, τον τρόπο που το ελληνικό κράτος χρησιμοποίησε την ύπαρξη τους ως δικαιολογία αποδόμησης της δημόσιας υγείας, λέγοντας στους ασθενείς πως αν δεν τους αρέσει υπάρχει και το ιδιωτικό.
Επίσης οι φοιτητές είδαν το προσές πριν τον νόμο Πιερρακάκη, την ελάχιστη βάση εισαγωγής όπως και την αλλαγή βαθμού δυσκολίας των πανελληνίων. Το πώς η κυβέρνηση πολύ πριν φέρει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ετοίμασε τον χώρο για την πελατεία τους. Είδαν εξίσου το πώς η κυβέρνηση αναδεικνύοντας μεμονωμένα περιστατικά παραβατικότητας ή την “βρωμιά” στα πανεπιστήμια είχε προ πολλού την επιδίωξη της απομυθοποίησης τους από την κοινή γνώμη.
Οι φοιτητές βρίσκονται και θα συνεχίσουν να βρίσκονται στους δρόμους πολύ απλά επειδή ξέρουν τι έρχεται και παρά τις παρακλήσεις της κυβέρνησης και του κυβερνητικού φοιτητικού συνδικαλισμού για “ηρεμία” και το τέλος των καταλήψεων, οι φοιτητές θα συνεχίσουν τον αγώνα με κάθε μέσο μέχρι την κατάργηση του νόμου Πιερρακάκη και τον σεβασμό του άρθρου 16, την άρση της απαξίωσης της δημόσιας παιδείας.
Δεν μπορεί επίσης να μην αναφερθεί η εξαπάτηση που επιχείρησε η κυβέρνηση μέσω των ΜΜΕ της πως δήθεν περιμένει το Yale και το Harvard να έρθουν στην Ελλάδα και εμείς τους κρατάμε την πόρτα (παρότι αυτά τα πανεπιστήμια δεν έχουν πουθενά αλλού παραρτήματα) και στην πραγματικότητα τα ιδιωτικά ιδρύματα που ήρθαν στην Ελλάδα βρίσκονται στον «πάτο» των global ranking και αντί να στεγάζονται σε μεγάλα και σύγχρονα campus όπως υποσχόταν η κυβέρνηση, στεγάζονται σε χώρους πρώην γραφείων.
Η κυβέρνηση όχι μόνο θέλει την αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά ταυτόχρονα η εναλλακτική που προσφέρει δεν θα μπορούσε να αναφερθεί ως κάτι παραπάνω από μια μετα-λυκειακή εκπαίδευση. Ένας χώρος μηδενικής επιστημονικής αξίας, μια επανεφεύρεση των κολλεγίων, των ίδιων κολλεγίων που στις εκδηλώσεις τους προσκαλούν τεράστια ονόματα της ακαδημίας όπως ο Αλέξανδρος Κοψιάλης και βρίσκονται έτη φωτός μακριά σε όλα τα metrics από τα δημόσια ΑΕΙ.
Χυδαίο είναι επίσης το πώς η αυτοαποκαλούμενη “κυβέρνηση των αρίστων” θέλει με έναν νόμο και ένα άρθρο να καταργήσει την ελάχιστη αξιοκρατία που υπάρχει στην χώρα μας. Το πως θέλει δικηγόροι, γιατροί και καθηγητές να βγαίνουν με αγορασμένα πτυχία, το πως η επίπονη προσπάθεια μερικών για να περάσουν σε αυτές τις σχολές θα αποκτήσει καρτελάκι τιμής.
Μια πραγματικότητα που θα σκοτώσει δια πάντως την κοινωνική κινητικότητα στην χώρα μας, που θα δημιουργήσει μια κοινωνία όπου αν γεννηθείς φτωχός δεν θα έχεις κανένα μέσο κοινωνικής αναρρίχησης, παρά θα καταδικαστείς για πάντα να ζεις στην τωρινή σου μίζερη κατάσταση.
Μια πραγματικότητα που μέχρι και ένας λειτουργικά αναλφάβητος θα μπορεί να γίνει δικηγόρος, που θα μπορεί να πιάσει στα χέρια του νυστέρι επειδή έτυχε να μεγαλώσει σε μία εύπορη οικογένεια. Μια πραγματικότητα χάος για την χώρα και κυρίως για τους μη προνομιούχους της κοινωνίας μας.
Ζήτω στον αγώνα των φοιτητών! Μακάρι αυτός ο αγώνας να μην σταματήσει μέχρι την τελική νίκη, μια νίκη που για να είναι νίκη δεν θα πρέπει να είναι μονάχα η επιστροφή του προηγούμενου status quo παρά ένα νέο ενισχυμένο σύστημα αποκλειστικά δημόσιας εκπαίδευσης!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου