Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έγινε η συνδιάσκεψη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ! Τώρα τι;


Του Αλέξανδρου Μπάρρυ

Η συνδιάσκεψη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ τον Ιούλιο στο ΣΕΦ αποτέλεσε σημείο καμπής: απόδειξη ότι οι νέοι διψούν για συμμετοχή, αλλά και υπενθύμιση ότι η ηγεσία δεν είναι έτοιμη να παραδώσει τον έλεγχο.

Τον Ιούλιο πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνδιάσκεψη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ εδώ και πάνω από μία δεκαετία. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας και κατόρθωσε να γεμίσει με εκατοντάδες νέους και νέες, γεμάτους ενέργεια, ιδέες και πολιτικό ενδιαφέρον. Ήταν μια εντυπωσιακή στιγμή για το κόμμα, ίσως όμως όχι και τόσο ευχάριστη για την παρούσα ηγεσία του.


Η παρουσία και μόνο αυτού του πλήθους έδειξε ότι υπάρχει μια γενιά που επιθυμεί να πολιτικοποιηθεί, να συμμετάσχει, να οργανωθεί και να παλέψει. Ωστόσο, το γεγονός αυτό φαίνεται πως προκάλεσε ανησυχία στα επιτελικά κλιμάκια. Ίσως επειδή οι νέοι που παρευρέθηκαν δεν ήταν οι «κατάλληλοι» νέοι, δηλαδή εκείνοι που θα αρκούνταν σε ρόλο παθητικού χειροκροτητή ή πολιτικού βοηθού.


Αξιοσημείωτο είναι ότι παρά τις προσπάθειες του προεδρείου διορισμένου από τον νυν γραμματέα Ανδρέα Σπυρόπουλο να ελέγξει την ροή της διαδικασίας και να δώσει βήμα σε «ασφαλή» πρόσωπα, η πλειοψηφία των παρεμβάσεων δεν κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος με το ύφος της ηγεσίας. Αν εξαιρέσει κανείς κάποιες εμφανώς «καθοδηγούμενες» τοποθετήσεις, οι περισσότερες ομιλίες χαρακτηρίζονταν από ριζοσπαστισμό, μαχητικότητα και έντονη κριτική στην αδράνεια των ηγετικών στελεχών. Νέοι άνθρωποι που δεν αναπαρήγαγαν τη γλώσσα του καθωσπρεπισμού ή των κενών συνθημάτων, αλλά μίλησαν με ειλικρίνεια για την ανάγκη αγώνα, πολιτικής δράσης και πραγματικής συμμετοχής στη διαμόρφωση του μέλλοντος της παράταξης.


Αυτή η εικόνα μοιάζει να έχει τρομάξει την ηγεσία. Το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί ένας φορέας νεολαίας με πραγματική αυτονομία και εσωτερική δημοκρατία δηλαδή χωρίς την απόλυτη εξάρτηση από βουλευτές, υποψήφιους και κομματικά γραφεία φαίνεται να γεννά νευρικότητα. Ένα όχημα που δεν θα εξαρτάται από την κομματική επετηρίδα, αλλά θα λειτουργεί ως κινητήριος μοχλός πολιτικής και κοινωνικής πίεσης από τα κάτω.


Αντί, όμως, η ηγεσία να αξιοποιήσει την ευκαιρία της συνδιάσκεψης για να θεμελιώσει τη νέα αυτή νεολαία, μέχρι σήμερα δεν έχει προχωρήσει ούτε στην ανακοίνωση ημερομηνίας για ιδρυτικό συνέδριο. Ένα συνέδριο όπου θα εκλεγούν συλλογικά όργανα, θα αποφασιστούν καταστατικές αρχές και θα τεθούν οι βάσεις για μια σύγχρονη πολιτική οργάνωση νεολαίας. Η σιωπή αυτή είναι ενδεικτική: είτε πρόκειται για αδράνεια, είτε πολύ πιο πιθανό για τακτική καθυστέρησης μέχρι να εξασφαλιστεί εκ νέου ο έλεγχος της κατάστασης.


Δεν είναι λίγοι όσοι υποστηρίζουν ότι η συνδιάσκεψη οργανώθηκε πρωτίστως ως «δοκιμή» από την πλευρά της ηγεσίας. Ένα τεστ για να διαπιστωθεί αν και κατά πόσο η νεολαία είναι πρόθυμη να λειτουργήσει εντός ορίων. Η απάντηση που πήραν μάλλον δεν τους ικανοποίησε. Αντί για παθητική αποδοχή, συνάντησαν έναν πολιτικοποιημένο και μαχητικό πυρήνα που δεν φοβάται να ασκήσει κριτική και να διεκδικήσει ρόλο.


Σε αυτό το πλαίσιο, η απουσία οποιασδήποτε πρωτοβουλίας για τη συνέχεια δεν προκαλεί έκπληξη. Αντιθέτως, ενισχύει την εντύπωση ότι η σημερινή ηγεσία δεν επιθυμεί να παραχωρήσει πολιτικό χώρο σε μια νεολαία που δεν ελέγχει πλήρως.


Το ερώτημα, λοιπόν, είναι το εξής: θα επιμείνουμε ως νέοι και νέες στη συγκρότηση μιας πραγματικά αυτόνομης και ζωντανής νεολαίας ή θα αποδεχθούμε τον ρόλο του παθητικού θεατή;


Η συνδιάσκεψη απέδειξε ότι υπάρχει δυναμική. Το επόμενο βήμα εξαρτάται από εμάς. Να διεκδικήσουμε το συνέδριο, τη θεσμική συγκρότηση, τη συλλογική έκφραση. Να πάρουμε στα χέρια μας την υπόθεση της ανανέωσης του χώρου. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα το κάνει κανείς.


Σχόλια

Δημοφιλή Κείμενα

Γενική Συνέλευση Παντείου: Επίθεση εναντίον κυβέρνησης και ΕΜΠ για το Πολυτεχνείο και αντιπαράθεση ΕΑΑΚ και Ελευθεριακού Στεκιού

Γράφει ο Νικόλας Βίτσος Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε η γενική συνέλευση των φοιτητών. Στη γενική συνέλευση συζητήθηκαν θέματα που αφορούν τη φοιτητική κοινότητα. Η συνέλευση έγινε ενόψει του εορτασμού της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γι' αυτό στη γενική συνέλευση απηύθυναν λόγο αρχικά ένα μέλος του ΔΣ του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών, καθώς και ένας επιζών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.  Οι δύο ομιλητές κάλεσαν τους φοιτητές να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα ιδανικά για τα οποία αγωνίστηκαν και εκείνοι.  Στη συνέλευση τον λόγο πήραν οι φοιτητικές παρατάξεις πλην της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Πέρα από τις φοιτητικές παρατάξεις, τον λόγο πήραν, παρά την αντίδραση όλων των παρατάξεων, και άτομα από το Ελευθεριακό Στέκι Παντείου. Πλαίσια κατέθεσαν η ΠΚΣ (89 ψήφοι), τα ΕΑΑΚ (64), η ΠΑΣΠ (64), η ΕΡΑ (19), η ΡΕΒΑΝΣ (9) και οι Αγωνιστικές Κινήσεις (1). ​Η ΠΚΣ κάλεσε τους φοιτητές να τιμήσουν το τριήμερο του Πολυτεχνείου μ...

Το «Εργαλειοποιημένο» Πολυτεχνείο: Πώς γεννήθηκε ο μύθος και γιατί επιμένει

Γράφει ο Μάνος Κόκκινος Κάθε Νοέμβριο, η ελληνική δημόσια σφαίρα επιστρέφει σε έναν κυκλικό καβγά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Τα τελευταία χρόνια, όμως, παρατηρείται μια ανησυχητική μετατόπιση: το επίκεντρο της συζήτησης μετακινείται από το «ποια είναι η ιστορική σημασία της εξέγερσης» στο «αν η εξέγερση έχει εργαλειοποιηθεί», και, ακόμη χειρότερα, στο αν έχει στηθεί εξαρχής με πολιτικά κίνητρα. Μια έννοια που ανήκε στην ιστορική κοινωνιολογία μετατράπηκε σε όπλο με το οποίο κάποιοι χτυπούν την ίδια την ύπαρξη του γεγονότος.  Ζητούμενο δεν είναι να ληφθεί θέση σε μια τόσο ατεκμηρίωτη διαφωνία, αλλά να εξεταστούν οι λόγοι για τους οποίους υπάρχει σύγχυση γύρω από το ζήτημα εξ αρχής. Η αφήγηση της «εργαλειοποίησης» δεν έχει μία και μοναδική πηγή. Το πρώτο στρώμα προέρχεται από την εσωτερική αυτοκριτική των ίδιων των συμμετεχόντων. Ήδη το 1976, η αριστερή επιθεώρηση Εργατική Πάλη κατηγορούσε τους μεταρρυθμιστές ότι «έκαναν τον λαό να ξεχάσει την προδοσία τους».  Το 1988, η...

Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας;

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ SPI ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ Γράφει η Μαρία Καραντινάκη Τελικά το πανεπιστήμιο είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης και παιδείας ή ένα πρότυπο πειθαρχίας; Ενόψει της εξεταστικής, και της κατάστασης άγχους που επικρατεί μέσα στις αίθουσες εν ώρα της εξέτασης, ήρθε στο μυαλό μου το κατά πόσο η διαδικασία τόσο της εξεταστικής αλλά και του τρόπου εξέτασης μας βάζει σε ένα βαθύτερο κοινωνικοπολιτικό στόχαστρο. Πώς η εξεταστική ως ένα «πειθαρχικό μέσο» αντικρούει τη χαρά της μάθησης και έρχεται σε αντίθεση με την όλη φιλοσοφία της ακαδημαϊκής μάθησης; Για όλους μας οι περίοδοι της εξεταστικής είναι μια μορφή «φοιτητικού βασάνου». Το πανεπιστήμιο υποτίθεται πως είναι ένας χώρος ελεύθερης σκέψης, αμφισβήτησης και στοχασμού. Στην πραγματικότητα όμως, η εξεταστική δίνει ένα δυνατό σοκ ρεαλισμού στην ρομαντική σκοπιά της στοχαστικής φιλοσοφίας της μάθησης. Στην εξεταστική τα πράγματα λειτουργούν σε μια γραμμή παραγωγής. Τα έδρανα απομακρυσμένα, επιτηρητές συνεχώς να ελέγχουν για τη σωστή λειτ...

Γενικά Συλλαλητήρια 2026.10.21: Παρασκήνιο, Αιτήματα και Αναβρασμός ενόψει Εθνικών Εκλογών

  Από το SPI Newsroom Μεγάλη η σημερινή κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων και παρατάξεων στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα. Οι Αθηναϊκοί ΦΣ συνεχίζουν ακάθεκτοι να διεκδικούν τα αιτήματά τους για δωρεάν παιδεία, διοργανώνοντας κοινοί συνεναίσι συλλαλητήριο για σήμερα, 21 Οκτωβρίου. Το μέτρο αυτό συμπληρώνει τη διαμαρτυρία που λαμβάνει χώρα στην πλατεία Συντάγματος και περιλαμβάνει στήσιμο σκηνών ως ένδειξη αμετανόητης στάσης έναντι στα μέτρα που αφορούν τις στεγαστικές φορολογικές ανάγκες που αποφασίστηκαν πρόσφατα. Σήμερα, 21 Οκτωβρίου, τα συλλαλητήρια ανά τη χώρα σημείωσαν σημαντική δυναμική. Η ATTACK στα AEI υπογράμμισε τη σημασία των συγκεντρώσεων και φοιτητικών κινητοποιήσεων με την αναφορά της στα αντίστοιχα κινήματα της Αλβανίας (Κίνημα των Φλαμίνγκο), της Γαλλίας, της Βραζιλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Ινδίας (Κίνημα της Κατσαρίδας). Σχεδόν κάθε «φοιτητούπολη»- Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ιωάννινα, Κομοτηνή, Ρέθυμνο, Βόλος, Χανιά, Ηράκλειο- κάλεσε ...

Το μαθηματικό παράδοξο της κάλπης: Όταν η πλειοψηφία εγγυάται τη λανθασμένη απόφαση

Γράφει η Νεφέλη Αναστασοπούλου-Ζωντανού Είναι η πλειοψηφία πάντα σοφή; Από την «Αλληγορία του Πλοίου» του Πλάτωνα έως τη σύγχρονη θεωρία πιθανοτήτων, τα συμπεράσματα είναι δυσοίωνα. Η δημόσια συζήτηση εστιάζει επανειλημμένα στο φαινόμενο της αποχής από τις εκλογές και στην επιτακτική ανάγκη καταπολέμησής του. Πράγματι, τα ποσοστά αποχής στην Ελλάδα κυμαίνονται συχνά κοντά στο 40%, ξεπερνώντας το 47% τον Ιούνιο του 2023 (ιστορικό αρνητικό ρεκόρ). Μήπως, όμως, το κυρίαρχο αφήγημα «η αποχή είναι πρόβλημα, και πρέπει να πείσουμε τον κόσμο να ψηφίσει» αποτελεί λάθος εστίαση; Κι αυτό γιατί το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πόσοι ψηφίζουν, αλλά πόσο ουσιαστικά ψηφίζουν. Την απάντηση σε αυτό επιχειρεί να δώσει το Θεώρημα του Condorcet (1785): όταν κάθε ψηφοφόρος έχει πάνω από 50% πιθανότητα να κάνει τη «σωστή» επιλογή (π.χ. 60%), τότε όσο μεγαλώνει το εκλογικό σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα η πλειοψηφία να καταλήξει στη σωστή απόφαση. Για παράδειγμα, η πιθανότητα αυτή ανεβαίνει σε 64,8% με...